Chan Xaawil ... Maya Q'eqchi' voor: 'hoe zie jij de wereld?'. Tussen 2006 en 2010 schreef ik over mijn veldwerkervaringen bij Maya Q'eqchi' overlevenden van de 36 jarige burgeroorlog in Guatemala.
Nu woon ik in Ecuador en werk ik voor de Verenigde Naties.
Een andere wereld ... dus andere verhalen...

-All pics copyright L.Viaene -



zondag, mei 22, 2011

Het leven zoals het is 'werken voor de VN': veiligheidsissues

Voor een nieuwkomer zoals ik, heeft het werken voor de VN heeft ook wel zo zijn bizarheden. Eén ervan is zijn veiligheidsbeleid voor zijn medewerkers. Inderdaad, de VN gebouwen en VN personeel zijn al regelmatig dodelijk doelwit geweest van strijdende partijen in conflictgebieden zoals Kenia, Irak en Afghanistan. In die conflicthaarden heerst er dan ook een super strikt veiligheidsbeleid: de medewerkers wonen er vaak in bunkers en kunnen enkel onder begeleiding van een gewapende escorte boodschappen doen.

Ondanks dat Ecuador totaal geen (post)conflictland is, moeten ook wij aan enkele veiligheidsregels voldoen. Daarenboven hebben we sinds enkele maanden een nieuwe veiligheidsverantwoordelijke: een Braziliaan die net 5 jaar in Soedan heeft gewerkt. Iedereen klaagt over zijn zeer strikte interpretatie van de veiligheidsregels ... zo heeft hij ons VN-gebouw van 13 verdiepingen laten ontruimen omdat er een betoging vóór het Libische volk en tegen de invasie was aangekondigd ... uiteindelijk was er maar 20 man komen opdagen ...

Normaal gezien moet die man van de veiligheid je huurwoonst controleren op de naleving van de veiligheidsvoorschriften alvorens je een huurcontract afsluit. Door allerlei omstandigheden is die controle pas vorige maand gebeurd.
... tja iedereen die bij mij over de vloer komt is enthousiast over de inrichting van mijn appartementje en het prachtige zicht ... dienen Braziliaan uit Soedan vond het natuurlijk maar niks.
Zijn verplichtte aanbevelingen: alarminstallatie, tralies voor mijn drie grote vensters, rookdetector, noodgenerator en na het donker mag ik niet meer door het straatje lopen om naar mijn appartement te gaan. Ok, dat steegje is inderdaad een beetje kreepie, maar de sociale controle in die buurt is vrij hoog, waardoor ik me echt wel veilig voel. Die tralies voor mijn vensters heb ik kunnen vermijden door een gesofisticeerd alarm te laten installeren met infra-rood bewegingsdectoren, vibratiesensoren aan mijn vensters en een anti-paniekknop naast mijn bed.

Ik heb nu wel geteld 1 minuut om na de activering van het alarm mijn huis uit te geraken en 25 seconden om het alarm te desactiveren om weer binnen te geraken ... Gelukkig betaalt de VN dit alarm en de monitoreo van de veiligheidsdienst.

Ondertussen heeft die Braziliaan uit Soedan duidelijk een missie: van het VN-gebouw een veilige burcht maken. Ons bureau bevindt zich op de gelijkvloers en we kijken via een groot raam uit op de hoofdstraat Av. de Amazonas. Tja, dienen pipo kwam binnen en wist onmiddellijk te vertellen dat dat grote venster helemaal niet veilig was: minstens tralies!!!!! Lap ... daar gaat ons zicht op de zee ;-)

Op verkenning in de Andes (6)

Cuenca (weekend 15-17 april)

Parque Calderon en de Nieuwe Kathedraal
 Tweede keer goeie keer?? Met een bang hart zaten Laura en ik die vrijdagmiddag te wachten in de lobby van de nationale luchthaven. Zouden ze opnieuw de vlucht cancelen of niet? Drie weken eerder waren Laura en ik met heel veel zin in onze trip naar Cuenca naar de luchthaven vertrokken, toen ze 10 min vóór vertrek doodleuk kwamen vertellen dat de vlucht niet door ging. Na 3u discussies en wachten, konden ze gelukkig onze trip zonder extra kosten gewoon uitstellen. Blijkbaar cancelt de luchtvaartmaatschappij LAN regelmatig vluchten, vooral als het vliegtuig niet volgeboekt is ...

Deze keer vertrok onze vlucht op tijd en 45min later stonden we in Cuenca.

De befaamde koepels van Cuenca (Nieuwe Kathedraal)
Cuenca werd in 1999 door UNESCO tot Werelderfgoed verklaard. De stad ligt op 2549m en heeft enkele koloniale gebouwen. We hadden pech die vrijdag heeft het de ganse tijd gestortregend. Op een halve dag heb je de stad wel verkend: de nieuwe kathedraal is indrukwekkend groot voor deze regio, kleine gezellige parken en enkele overdekte markten.                                                      
De typische inheemse hoedjes kunnen blijkbaar niet tegen de regen!


Rondom de kerken verkochten inheemse vrouwen allerlei bloemstukjes voor Palmzondag.

Bloemstukjes voor Palmzondag


Plotseling zagen we 3 inheemse vrouwen in een klederdracht die niet van Cuenca en omstreken is, elk beladen met een zware vracht op hun rug. Uit pure nieuwsgieringheid volgden we de vrouwen en een beetje verderop begonnen ze hun vrachten uit te laden en kwamen allerlei spullen in Alpacawol te voorschijn. Blijkbaar zijn het Peruaanse inheemse vrouwen uit Cusco die naar Ecuador afgereisd om hun artesanía -eigen gemaakte spullen - te verkopen. Ik ben al vast enkele sjaals en en muts rijker van warme en zachte Alpaca wol (ideaal voor een Belgische winter!)
Peruaanse inheemse vrouwen uit Cusco met hun sjalen, mutsen en truien van super zacht alpaca wol







Laura en ik hebben alvast enkele warme sjaals en mutsen gekocht voor de komende winter
‘s Avonds heerst er een uitgelaten sfeer in de ‘Calle Larga’ (lange straat) waar alle bars, restaurants en hostals liggen. Er is zelfs een Belgisch café met de naam ‘Lekker’ waar ze verschillende soorten bier serveren. Het café is ondertussen in handen van een Ecuadoriaan die mij vroeg of zijn bieren (mixen van gewoon pilsbier met andere dranken) lijken op de Belgische: helaas …. het zogenaamde donkere bier had maar te zien met onze heerlijke donkere bieren.

Area Nacional de Recreación Las Cajas

De zaterdag namen we de bus naar het Nationaal Natuurpark Las Cajas dat op 30km van Cuenca ligt. Iedereen had ons verteld dat een daguitstap naar het park de moeite is omdat je er prachtige wandelingen kunt maken.


Dit gebied ligt tussen 3500m en 4200m en de natuur is er inderdaad indrukwekkend: 1001 meertjes, nevelenwouden, en een vrij onherbergzame gebied. Bij de centrale berghut is er een vrij gedetailleerde kaart ter beschikking met verschillende wandelpaden. De man raadde ons de groene route van 4u aan. Met goeie moed vertrokken we en volgden we de groene stippen op de rotsen en houten palen.
Omdat het de afgelopen dagen behoorlijk had geregend in de streek, waren de wandelpaden omgetoverd tot modderpoelen. Na een goed anderhalf uur wandelen verdwaalden we omdat de volgende groene stip onvindbaar was. We waren al behoorlijk gestegen en na bijna een half uur rond zoeken tussen de rotsen en de afgronden vonden we eindelijk de volgende groen markering.


Ondertussen was het zwaar beginnen regenen en was er mist op gekomen. We besloten om terug te keren naar de berghut en te kijken voor een andere wandelroute. Uiteindelijk hebben we dan de tour gewandeld rond het grootste meer in het park. Na in totaal 4 uur wandelen in de koude en de (mot)regen hadden we écht wel een goeie frisse neus opgehaald! Hier kom ik wel nog eens terug … als het beter weer is.

               
  
Modder, modder, modder ...
 Inheemse reiniging (limpieza)

Nog een andere aangename verrassing: op één van de pleintjes zagen we plotseling een standje van inheemse ancianas curanderas - inheemse oudere vrouwen die genezers zijn -. In het volle openbaar waren er allerlei oudere vrouwen bezig om kinderen en volwassenen te reinigen van onder meer 'het kwade oog' en 'kwade geesten' voor de schappelijke prijs van US$3.
Hiervoor gebruiken ze een grote bundel van allerlei geneeskrachtige planten waarmee ze hun patiënten 'slaan'. Ze gebruiken ook eieren en spugen alcohol over je heen.


Ik was eerlijk gezegd stom verbaasd om deze inheemse genezingsrituelen in het midden van een stad te zien. In Guatemala is het momenteel totaal nog ondenkbaar om deze rituelen in het midden van Cobán of Xela te zien gebeuren. De Maya's hebben gelijkaardige genezingsrituelen, maar daar worden deze praktijken vooral nog in de kleine en beschermde omgeving van de gemeenschap uitgevoerd. Hier in het midden van Cuenca behandelden deze vrouwen het ene kind na het andere ...

Ik kon ook zonder problemen foto's trekken ... op een bepaald moment vroeg één van de vrouwen of ik ook een limpiaza wilde ... 
 Het was tijd voor een Quichua reiniging ...
Ikke en mijn genezer ;-)

zondag, maart 20, 2011

Mijn stek in Quito: kerkklokken, kikkerconcerten, vulkanen en hoogtetraining

Een droom komt uit: eindelijk een hangmat in mijn thuis!
Na twee maanden is mijn appartementje/ mini-loft bijna in orde! In Quito worden bijna alle appartementen bemeubeld verhuurd, wat wel handig is voor een buitenlander. Het mijne was volledige vernieuwd, maar toen ik er op 15 januari in trok, stond er enkel nog maar een bed en een kookfornuis. De eigenaar moest alles nog aankopen en gelukkig vroeg hij af en toe mijn mening. De eerst maand vertoefde ik trouwens bijna elke avond na het werk in de supermaxi om spullen aan te kopen: van aardappelmes tot WC borstel en droogrek.
     Mijn mini-loft :-)
Ik had een goed gevoel bij mijn nieuwe stek, dus wou ik het ook gezellig maken. Vorige maand schuimde ik de inheemse markt van Otovalo en de artesanenmarkt van Quito af op zoek naar plaids, kussenslopen, rieten manden en tapijten ...
Mmmm, lekker gezellig ...

Waar in België vind je een slaapkamer met zo'n uitzicht???


Mijn stek heeft vele bijzondere eigenschappen:
- ik heb vreemde huisdieren: minikikkers, harige grote spinnen en slakken (onlangs had een grote slak zich op mijn laptop genesteld ... zucht)
- in tegenstelling tot mijn stek in Guatemala, heb ik constant warm water, zowel in de keuken als in de badkamer. Ik heb zelfs een zálige regendouche!
- elke avond, vanaf zonsondergang, geniet ik gratis van een kikkerconcert
- af en toe, vooral na een zware regen nacht, word ik 's ochtend getrakteerd op een prachtig zicht op de besneeuwde Cayambe vulkaan
- mijn stek ligt een haarspeldbocht lager de grote laan Gonzalez Suarez waar ik een taxi  neem naar mijn werk (een rit van 10 min kost 1,25 à 1,50 US$). Elke ochtend maak ik een stevige ochtendwandeling (en ik zit al op 2800 m)!
- wanneer ik écht zin heb in een hoogte training, klim ik gewoon de 251 trappen omhoog naar de grote straat ivp via de haarspeldbocht omhoog te wandelen.


De minikikker, mijn huisgenoot

Guapulo bij volle maan
- de kerkklokken van Guapulo luiden regelmatig en geven me echt een dorpsgevoel. (Hoewel Quito een hoofdstad is met 1,5 miljoen inwoners)
- een haarspeldbocht lager zijn er enkele toffe cafeetjes en wonen er ook enkele UN collega's
- normaal gezien zal mijn mini-loft tegen begin april aangevuld zijn met: terrastafeltje en stoelen, terrasbloemen en ook een bureautafel ...
De besneeuwde vulkaan Cayambe (links) vanuit mijn appartementje!
Als ik ooit terugkeer naar België ga ik zwaar moeten afkicken van dit prachtige uitzicht!
De schaduwen van de appartementsgebouwen van de hoger gelegen Gonzalez Suarez



Wie zoekt die vindt: het topje van de besneeuwde vulkaan Cayambe ;-)



woensdag, maart 16, 2011

Op verkenning in de Andes (5)


Carnaval weekend vrij 4 - woe 9 maart: Loja en Vilcabamba

Februari was een hele zware en emotionele maand geweest en ik had dringend rust  en afzondering nodig ver buiten Quito. Ik had geluk, want met carnaval begin maart ligt Ecuador plat voor 4 volle dagen en ik heb mezelf nog een extra vakantiedag cadeau gedaan.  Tijdens 5 dagen vakantie kan je wel wat afreizen, dus besloot ik een deeltje van het zuiden van het land verkennen.   

Het dorpje Vilcabamba in de provincie van Loja is volgens de reisgidsen een trekpleister voor buitenlanders. Het is een ‘laatste’ station van Ecuador voor wie richting Peru trekt en blijkbaar is het een ideale plek om te relaxen en te genieten van de prachtige zichten op de groene bergen en valleien. Je kan er ook paardrijden en in dit dorpje zijn er enkele hele goeie spa’s …. De beslissing was vlug gemaakt!

Vrijdag 4 maart vertrok ik met het vliegtuig voor een vlucht van 45 min naar Cuenca om daar  dan de bus richting Loja te nemen. 
Die vrijdag liep écht alles fout … het was precies vrijdag de 13de!!
Ik had al pech toen ik mijn vlucht boekte enkele weken voordien: de vluchten naar Loja zaten vol waardoor ik op Cuenca moest vliegen om van daaruit m’n reis verder te zetten met de bus. Het vliegtuig vertrok met 1u45 vertraging uit Quito, waardoor ik pas om 16u in Cuenca arriveerde. Mijn eerste bus richting Loja vertrok pas om 17u45. Een nachtje slapen in Cuenca was geen optie, omdat op een vrijdag van een verlengd weekend hoogstwaarschijnlijk alle hotels en hostal vol gingen zitten. Totaal versleten kwam ik tegen 22u45 eindelijk aan in het stadje Loja. Het hotel had me jammer genoeg een kamer aan de straatkant geven … luidruchtige stomdronken mannen hielden me de ganse nacht uit mijn slaap. Een vrijdag om vlug te vergeten!!

Loja

Loja zou één van de oudste steden van Ecuador zijn. Het werd reeds gesticht in 1548, maar twee aardbevingen hebben de originele architectuur telkens verwoest. Zaterdagochtend, alvorens door te reizen naar Vilcabamba, heb ik vlug effe Loja bezocht. Het meest indrukwekkende is de Stadspoort, gebouwd in 1998 op basis van een replica van een Spaans fort van 1571.
Een indrukwekkende toegangspoort tot de stad Loja
In deze streek wonen de Saragureños die steeds in zelfgemaakte zwarte wollen kledij rondlopen en een zwart hoedje

Op deze brug ik de eerste carnavalaanval overleefd: een jonge gast spoot wit schuim  uit het venster van z'n auto grrr...
Ecuadorianen hebben een eigen manier om Carnaval te vieren tijdens die 4 dagen: onbekenden bekogelen met waterballonnen en onderspuiten met wit schuim … Onder vrienden komt er ook bloem en zelfs eieren aan te pas … Tja, natuurlijk heb ik er ook van gehad …. Op de brug van de Stadspoort werd ik vanuit een auto ondergespoten met wit schuim en in Vilcabamba vlogen de waterballonnen rond mijn oren …grrrr
Zicht vanuit de toren van de Stadspoort op Loja
 

De Stadspoort vanuit de binnenstad
Het is verlengd weekend: iemand een zwembad???
Plaza de Independencia: Onafhankelijkheidsplein
 

Vilcabamba: hotel en spa Madre Tierra

Met een minibus ben je na anderhalf uur rijden in Vilcabamba. Dit dorpje ligt in de zogenaamde ‘vallei van de hoogbejaarden’. Blijkbaar zou onderzoek uit de jaren ’70 hebben aangetoond dat hier een ongebruikelijk hoog percentage mensen 100 to 120 jaar oud worden. Het aangename mild bergklimaat zou een verklaring kunnen zijn …

      
zicht vanuit het hotel op Vilcabamba en omstreken 
                                                                                
Net omdat ik rust zocht, heb ik me een kamer geboekt in het hostal Madre Tierra dat een beetje buiten het dorpscentrum ligt. Vanuit het hostel heb je een prachtig zicht op de vallei en de omliggende bergen.
een verborgen klein, maar gezellig zwembadje
 
Bloemenpracht
        

Het hostal is ook bekend omwille van zijn goede spa. Ecuador is niet enkel het land van de vulkanen, maar ook van de spa’s … wat ik natuurlijk fantastisch vind!!

Voor $50 of  zo'n 35 euro heb ik me 3 uur laten verwennen met: een haarmasker van aloe vera, havermout, vitamine E, honing en eigeel; een natuurlijke gezichtsbehandeling met drie soorten maskers; een zálige voetmassage en dan ook volledige lichaamsexfoliatie en een bad van geneeskrachtige groene klei. Ik mocht mezelf volledig insmeren met die groene klei … een kinderdroom kwam uit: ik was precies een groene kikker!!

Daarna had ik natuurlijk een babyvelletje ;-) 

Dagtocht te paard in natuurpark Podocarpus


Tussen Loja en Vilcabamba ligt het Nationale Natuurpark Podocarpus, bekend om zijn nevelwouden. Vanuit Vilcabamba heb ik samen met twee toffe monas oftewel Guayaquileñas een daguitstap te paard gedaan.
                                                                                                                                                                           
 Ik laat jullie meegenieten .... de foto’s spreken voor zich ….

Zicht op Vilcabamba
   
Lori en Vero: twee toffe monas oftewel Guayaquiliñas

   
Officiële toegang tot het natuurgebied

On the road ...
Eén van de grootste watervallen van het natuurpark
  

 

Een natuurlijke hydromassage: zálig, maar ijskoud brrrrr
Een inspirerende plaats voor effe wat yoga ...

Rene de paardenfluisteraar ;-)
Oeps koeien versperren onze weg
Ai: een koe die zijn val van de rotsen niet heeft overleefd

On the road back home again
Effe een zelfportret
Eentje voor mijn fotocollectie van schaduwen en beestjes

Terug naar huis ....

Met een babyvelletje, wat stijve benen en twee uitgelezen romans vertrok ik woensdagnamiddag uitgerust en happy terug naar Quito. Deze keer vloog ik rechtstreeks in 45 min erug vanuit Loja naar de hoofdstad. En het uitzicht vanuit het vliegtuig liet me al wegdromen naar een volgende uitstap: een bezoekje aan de Cotopaxi-vulkaan (5897m)
Mijn vliegtuigje in Loja
De Cotopaxi-vulkaan (5897m) vanuit het vliegtuig
Die vulkaan wil ik wel es van dichterbij zien ... ooit