Poempoem Poempoem

Lieve Karen en Bart,

Bedankt voor de zálige reis samen! Ik heb me enorm geamuseerd met jullie en met de nodige grappen en grollen over 'de dikke en de dunne', 'grote borsten en kleine borsten', 'TL-lampen en vervellingen'. Jullie zijn écht een fantastisch koppel en ik hoop dat jullie geheime wensen worden waargemaakt door de bewakers van Chikabel ... poempoem poempoem.
Ik ben blij dat ik jullie ken.
Dikke knuffels
Jullie reisgids

Genieten 2 ...

Vanuit Xela hebben San Andres Xecul bezocht, een dorpje bekend om zijn fleurige kerk.
Het was 14 september, de dag vóór de nationale feestdag (onafhankelijkheidsdag) en in het dorp werd dat al gevierd met een lange stoet van kleine en grote mannen in oude Spaanse kostuums, alle vrouwen in inheemse klederdracht en natuurlijk de bijhoorde muziekgezeldschappen van de verschillende scholen.








Vanuit Xela hebben we samen met een Maya priester een tocht ondernomen naar één van de volkanen rondom de stad. In de krater van de vulkaan ligt het heilige meer van Chikabal




En na de stevige wandeling op de vulkaan eens lekker zonnen!
In Xela heb ik de beste pasta carbonara gegeten ooit! Ik droom er nog van ...

Vanuit Panajechel, gelegen aan het Atitlan meer, zijn we de zondag naar Chichi, dé inheemse markt in het land, gebust in een famueze chickenbus.
Shoppingtime!
S






Lago Atitlan: het prachtigste plekje van Guatemala waar je helemaal tot rust komt.




Om 6u45 's ochtends heb ik in mijn eente genoten van een prachtige zondsopgang. (San Pedro La Laguna)




De twee ladies


En de drie musketiers

Antigua: ooit de eerste hoofdstad van het land.
Een heel gezellige koloniale stad met -als het niet te mistig is - mooie verzichten op de vulkanen

Bij nachte ... en bij dage

Je kan het misschien niet goed zijn, maar uit de tepels van deze watervrouw vloeien straaltjes water.

Een bezoek van 2 vrienden uit het verre Belgie

Toen Lieselotte het onbegrijpelijke idee kreeg om een jaar in Guatemala te gaan werken, had vriendinnetje Karen al afgesproken om zeker op bezoek te gaan. En wat doet de volgzame man dan? Inderdaad : hij volgt... De 2 ladies waren hier al 7 jaar geleden geweest en dus konden ze me goed voorbereiden: slecht eten, lange busritten in oude rammelbussen, vieze beesten in afgeleefde pensions, ... het beloofde dus de reis van m’n leven worden! Maar goed: a man got to do what a man got to do...
Hier volgt het verslag van wat toch een iets andere reis werd dan wat me werd voorgelogen.


1) El Remate

Na een lange busrit vanuit Mexico, door Belize, kwamen we aan in het noorden van Guatemala: het dorpje El Remate. Daar gingen we eindelijk Lieselotte terugzien na maanden. We lagen eigenlijk al enkele uren achter op ons voorziene aankomstuur, dus we dachten dat ze al redelijk slecht gezind zou zijn... Maar nee hoor: ons Lieselotje lag vredig te slapen in de hangmat in de tuin! Het weerzien was enorm tof en we waren al direct in de stemming door de prachtige omgeving: onze cabana (ons huisje dus) lag in een formidabele tuin aan de oever van het meer van El Remate. De volgende dag hebben we Tikal bezocht, een oude Maya-site midden in het oerwoud. En daar werden we al direct geconfronteerd met our worst nightmare: de muggen! Maar daar hadden we ons op voorbereid: volledig ingesmeerd met “Deet” hebben we bijna de volledige site bezocht.

2) Coban

Een hectische minibusrit later kwamen we aan in Coban. Daar kregen we het persoonlijk nestje van Lieselotte te zien: haar appartement. Mooi en gezellig ingericht, plus daar stond een heerlijk bed op ons te wachten... De volgende dag werden we al vroeg opgehaald voor een excursie naar Semuc Champey: een natuurpark waar een rivier in verschillende terassen en watervallen uit de bergen naar beneden liep. De volgende dag waren we weeral op weg naar onze volgende bestemming: Quetzaltenango helemaal aan de andere kant van Guatemala.

3) Quetzaltenango

Bijna een volledige dag “bussen” en toen stonden we in de mooie stad in het westen van Guatemala. Een dagje rusten was toen wel nodig want we begonnen al een beetje vermoeid te geraken. Toen we terug paraat waren, besloten we een tocht te maken naar 1 van de verschillende vulkanen die de stad omringen. Een tocht die trouwens georganiseerd wordt door het reisbureau van Patrick Vercoutere, een Westvlaming die al 11 jaar in Guate woont en werkt. Lieselotte was natuurlijk in de wolken dat ze met hem haar beste Westvlaams nog ‘s kon bovenhalen! Op de tocht werden we vergezeld door een inheemse Maya-priester. Een redelijk zware tocht, maar super interessant! Toen we bovenkwamen, kregen we het wondermooi (en heilige!) kratermeer te zien, helemaal voor ons alleen...

4) Panajachel

Terug naar het oosten dan: Panajachel, aan de oever van het Atitlan-meer (het mooiste meer ter wereld volgens de schrijver Aldous Huxley). Inderdaad een omgeving waar je stil van wordt... Vandaar uit hebben we de legendarische zondagsmarkt van Chichicastenango bezocht. Daar staan op Zondag honderden verkopers al hun waar aan de man of vrouw te brengen. Het was dus shoppen geblazen! En afbieden natuurlijk, want dat hoort zo. Gepakt en gezakt met allerlei dingen: souvenirs, kleren, cadeautjes, ... terug naar het meer en daar het bootje genomen naar de overkant van het meer: San Pedro, een beetje een hippie-dorpje waar alles rustig verloopt en waar een behoorlijk aantal Europeanen neergestreken zijn. Daar hebben we de volgende dag een paardrit gemaakt in de omgeving. We hebben ongelooflijk veel gelachen met onszelf op de paarden en de uitzichten op het meer en de bergen waren om nooit meer te vergeten.

5) Antigua

Daarna weer een paar uurtjes minibus naar het oosten en daar wachtte de oude koloniale stad Antigua op ons. We hebben slechts een dagje om de stad te verkennen want vanavond moeten we Lieselotte verlaten. We vertrekken terug naar het noorden met een nachtbus om zaterdagochtend de vlucht te nemen naar ons geliefd Belgenlandje.


Samenvattend: Het was een heel toffe, verrassende reis die ons een groot deel van Guatemala leren kennen heeft. Voor Karen en Lieselotte was het een vreemd weerzien want zij waren hier reeds 7 jaar geleden. De veranderingen zijn echt wel mega: de opkomst van supermarkten, Mac Donalds, warm water in de meeste pensions en hotels, inheemse dorpjes die veranderd zijn in toeristenfabriekjes, enz. Voor mij was het een aangename kennismaking met een land dat enorm veel troeven heeft, een land van geuren en kleuren en een verrassend groene uitzichten.

Een overzicht van enkele hilarische en memorabele momenten:
Karen en Lieselotte te paard: een zeer zware beproeving voor hun borsten, achterwerk en knieen.
2 vriendinnen die elke vierkante cm van hun lijf willen blootstellen aan de zon om toch maar Lieselottes witte TL-lamp benen te laten bruinen en Karens vervelde decollete opnieuw van een kleurtje te voorzien.
onze decadente eetfestijnen bij de Italiaan in Quetzaltenango; de overheerlijke pannekoeken met yoghurt, fruit en honing; de vieze bonen en tortilla’s van 7 jaar geleden zijn volkomen verleden tijd. Het voorziene dieet is dus met enkele weekjes uitgesteld...
de chickenbussen (oude Amerikaanse schoolbussen uit de fifties die hier als openbaar vervoer gebruikt worden) waarin je met je hoofd tegen het dak vliegt als ze over de 1001 verkeersdrempels in dit land rijden.
Minibusjes voor normaal 11 personen, maar in Guatemala is het onmogelijke mogelijk: 24 volwassenen, 6 kinderen en 4 mannen op het dak en dit voor een 2 uur durende rit door de bergen. Economisch en duurzaam transport dus... Maar het sardienengevoel moet je er maar bij nemen!
Lieselotte die nog een grotere wanorde kan veroorzaken dan Karen. Iets wat ik echt niet voor mogelijk hield! Ze raakt haar paspoort, de helft van haar kleren, zalfjes ed. 1 minuut na gebruik alweer kwijt.
de ziektes (griep, diarree, keelpijn) die we van elkaar overnamen want wie bij de hond slaapt....
Karen die, door haar legendarisch kleine blaas, onze nachtelijke dromen verstoorde met haar toiletbezoekjes.
Lieselotte die haar aanwezigheid in de stad met haar hoog decibelgehalte bekend maakt. Een familietrekje ontstaan door op het Westvlaamse platteland elkaar “aan te roepen” ipv “aan te spreken”.
Lieselottes vertaaldiensten die het voor ons een echte Club Med reis maakten: zekerheid, geen problemen en geen slachtoffer van afzetpraktijken
en ik die na 3 weken Guatemala/Mexico nog steeds niet tot honderd kan tellen in het Spaans, dit tot grote ergernis van mijn wederhelft... De boel een beetje onder controle houden, het geld beheren, de boekhouding doen en de kaart lezen (met 2 vrouwen weet je wel...) wel natuurlijk


Foto’s volgen nog op de webblog

Hasta luego,

Bart

Genieten ...

Hallo iedereen,

Het was lang uitkijken naar het wederzien met ons Karen en Bart. Vrijdag was het dan zover. Na een korte nacht ( ik moest nog die verdomde paper afwerken ...) nam ik het shuttlebuske naar El Remate. Na een tocht van 5u kwam ik er tegen 14u30 aan in het hotel Casa de Don David ... maar geen K&B te zien .... Volgens het juffrouwke rijdt er geen nachtbus van Mexico naar Guatemala .... Na de warme jeans te hebben geruild vorr een licht short kon ik me lekker neervleien in één van de Mexicaanse hangmatten. Goed en wel ingedommeld werd ik wakker van een bekende stem die dichterbij kwam ... Jaja, tegen 16u30 waren Karen en Bart neergestreken op Guatemalteekse gronden. Het was een heel blij wederzien!!

Ondertussen - dinsdag - zitten we al aan de andere kant van het land. Hieronder kunnen jullie wat meegenieten van onze reis.
Morgen bezoeken we een lokele markt en vrijdag staat er een beklimming van een vulkaan op het programma. Tijdens het weekend trekken we richting het Atlitan meer, om dan onze laatste dagen te slijten in Antigua. Volgende woensdag nemen Karen en Bart de nachtbus terug naar Flores. Mijn programma staat nog niet vast.

Ik geniet alvast voluit van het bijzonder leuke gezeldschap, de heerlijke internationale keukens (heerlijk die gerookte ham van deze middag!), de mooie uitzichten en het vakantiegevoel.

Ciao ciao
Besos
Lieselotte




El Remate (30 min van Tikal): lekker luieren in de hangmatten





Tikal (Peten): de oeroude Maya-cultuur opsnuiven



Als aapjes kropen Karen en ik met handen en voeten naar boven, waar ons een prachtig uitzicht stond te wachten. De door hoogtevrees geplaagde Bart wees wijselijk beneden en kon dus onze beklimming fotograferen en filmen.





Semuc-Champey: natuurpracht op 2u30 van Cobán



Na een stevige klim naar de Mirador konden we de natuurlijke plonsbaden vanuit de hoogte aanschouwen.


Quetzaltenago oftewel Xela (ons hotelleke)

bloemen

Een nieuwe stek

Ongelofelijk maar waar: ik ben opnieuw verhuisd! Op 2 jaar tijd staat de teller op al 5 verhuizingen, mijn installatie in het eerste appartement in Cobán niet meegerekend. Ik word stilaan een inpak- en uitpakexpert!
Deze keer heb ik amper zelf wat moeten versleuren. De eigenaar van het nieuwe appartement heeft een pick-up en had 2 jonge kerels aangesproken die het zware werk hebben verricht.

De beslissing om te verhuizen is niet op 1,2,3 genomen. Vanaf mijn intrek in het appartement van Marta en Fons was er een waterprobleem. Ik had namelijk nooit water had tussen 6u30 in de ochtend en 7u30 s’ avonds. Dus bv een douche nemen om 8u was niet mogelijk. Ik moest s’ avonds de emmer vullen, s’ ochtends het water verwarmen om me zo op ouderwetse wijze met plastieken teiltje te douchen. Op zich went dat wel, maar omdat iedereen in de buurt wel water heeft, wou ik dat probleem toch opgelost zien. Het is een mooi, luchtig en nieuw appartement, maar staat het nog niet helemaal op punt. Het is ook gelegen op het derde verdiep waardoor het water (dat weinig druk heeft) niet tot boven geraakt … Een tank installeren is de oplossing. Daarnaast was er dan ook nog mijn vraag om internet te hebben op het appartement. Maar blijkbaar werkt de internetverdeler met contracten van 2 jaar. Omdat Fons en Marta niet de bedoeling hebben het appartement te verhuren, lag dat dus moeilijk. Omdat ik hen niet allerlei met investeringen wou opzadelen, leek het me beter een appartement te zoeken die gewoonlijk wordt verhuurd. En dat heb ik rapper gevonden dan gedacht. Tijdens mijn week in Xalab’e heb ik er goed over nagedacht en uiteindelijk de beslissing genomen om te verhuizen. De eigenaar van mijn appartement heeft er in totaal 7 en leeft van deze job. Het was eigenlijk bemeubeld, maar omdat ik al die tijd heb gestoken in het zoeken naar wat leuke meubeltjes, wou ik toch mijn eigen gerief gebruiken. Het leuke is ook dat er op appartement een tv staat met kabel. Toch altijd leuk om je te verstrooien op een avond, want mijn sociaal leven s’ avonds en in het weekend stelt hier niets voor.

Veel jeugd heb ik hier nog niet echt leren kennen. Tenzij mij compañero naar Xalab’e, maar dat is dan ook weer van het goede teveel. Als het aan Kenay lag zou hij me helpen met schilderen, helpen met Q’eqchi’ te studeren, … enfin hij zou graag de ganse zondag met mij willen doorbrengen. Op zich is hij wel een vriendelijke kerel, maar na 5 min ben ik wel uitgepraat met hem. Voor zulke aanhankelijke types heb ik het niet zo… maar leg dat maar eens uit aan zo’n kerel! Gelukkig heb ik een cursus slecht-nieuws-gesprekken achter de kiezen! Ervaring in het sociale werk is wel altijd handig voor iets.

Het leuke is dat ze ook mijn appartement hebben geschilderd: blauwe kamers, living in geel en keuken en hal in het Mexicaans Roze. Ik ben in het land van de eeuwige lente voor iets hé. Maar achteraf bleek het Mexicaanse roze in het keukentje toch niet echt te passen met het tafelkleed en de kussens van mijn houtenbankstel. Daardoor heb ik me deze namiddag bezig gehouden met het schilderen van het keukentje en een deel van entree in het oranje. Een mens moet toch iets doen op zijn zondagen, hé!

Het internet is nog niet geregeld, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het wel deze maand wordt geregeld (hmmm). Van mijn tv heb ik nog niet kunnen genieten, want de kabel is te kort om hem te plaatsen in mijn living. Een tv op mijn slaapkamer vind ik maar niks.
Het appartement is een stuk kleiner dan dat van Marta en Fons, maar ik voel me er net daardoor meer ‘thuis’. Tenslotte ga ik veel thuis werken en moet die omgeving dus zo aangenaam mogelijk zijn.
Allé, de deadline is min of meer gehaald: tegen eind augustus geïnstalleerd zijn en toch al met het onderzoek bezig.

Ondertussen heb ik alweer een goede les geleerd ivm het vertrouwen in de mensen hier!
Gisteren voormiddag hadden 2 mannen de zetel van de eigenaar naar beneden gedaan. De bijna uiteenvallende kleerkast ging één van die gasten in de namiddag komen herstellen. Die jonge gast was er rond 16u30 en omdat ik er vanuit ging dat het een kerel van vertrouwen was van de eigenaar liet ik hem binnen om die kleerkast te herstellen zonder de eigenaar erbij te halen. Voor de zekerheid had ik alle waardevolle spullen uit mijn slaapkamer weggedaan. Ook ben ik quasi de ganse tijd bij die kerel gebleven. Toen hij terug kwam van spijkers te zoeken, vroeg hij me een glas water en ik ben dat ook gaan halen in mijn keukentje. Kort daarop was ie weg. Ik zocht mijn horloge en mijn gsm om iemand te bellen …. en ik vond hem niet. Ik zag de eigenaar die net aankwam en vroeg om me te bellen zodat ik kom horen waar mijn gsm lag …. maar ik hoorde niets. De eigenaar kwam binnen en ik probeerde nog eens …. opnieuw geen gerinkel. Tja, toen wist ik het zeker: die kerel was er met mijn gsm en mijn horloge –die lagen op mijn livingtafel – ervan door!
Blijkbaar was die kerel gewoon een jonge gast die af en toe wat klussen doet voor de eigenaar. De eigenaar wist zelfs niet precies waar die jonge gast woonde! Lap!
Gelukkig stelde de eigenaar onmiddellijk voor om die jonge gast te gaan zoeken. Daar stond ik dan beduusd in mijn appartement. Beroofd in eigen huis. Van geen uur bewust, want dat waren de enige twee dingen die mij de tijd aangaven.
Na een goed halfuur belde de eigenaar aan … met mijn gsm en uurwerk in zijn handen! Had ik geluk! De kerel was mijn gsm al aan het verkopen en met wat klappen had de eigenaar mijn spullen kunnen recupereren.

Op zich zijn het maar kleine materiële dingen dat je makkelijk opnieuw kan aankopen. Maar Karen en Bart hangen momenteel in lucht richting Cancun en we gingen via de telefoon af spreken waar en wanneer we elkaar zouden vinden. En ik heb mijn visitekaartjes met mijn gsmnr ook al goed uitgedeeld.
Enfin, eind goed al goed! Moraal van het verhaal: je kan hier dus quasi niemand vertrouwen. Mijn groot aanpassingsvermogen heeft het nadeel dat ik me snel ergens thuis voel en dan ook met de mensen met weinig argwaan en wantrouwen omga. Niet doen dus.

De eigenaar wees me er ook op dat het beter niet te veel gekend is dat ik alleen woon…
Maar ja, gans de buurt kent mij al. Ik woon maar één blok verder dan voorheen. De jongen die de gasfles had geleverd in mijn vorig appartement en zijn winkeltje op 2 huizen ver heeft van waar ik nu woon, wist al dat ik verhuisd was. Ook de man van het kruidenierswinkeltje op de hoek was al op de hoogte van mijn verhuis! Op zich is dat ook wel een beetje een gezonde sociale controle. Doordat ik op de boerebuiten ben opgegroeid met slechts één buurfamilie en voor de rest maïsvelden, tarwevelden en koeien als buren, is dat échte straat-buurt of dorpsgevoel mij eigenlijk vreemd. Dus heb ik me voorgenomen me wat actief te integreren in de buurt. Voor de Cobán-kenners: ik woon zo goed als aan de ingang van de Calvario.

Bon, na de fysieke inspanning ga ik deze avond nog mijn hersenen laten werken. Voor dinsdagavond heb ik mezelf met een examen Q’eqchi’ opgezadeld. En vrijdag moet ik een eerste paper indienen voor die masteropleiding die ik volg. Gelukkig heb ik reeds twee Spaanse stukjes tekst liggen ivm mijn onderzoeksonderwerp, dus dat wordt copy and paste.

En ik heb heel leuke vooruitzichten! Eind deze week reis ik naar Flores om Karen en Bart te vervoegen bij hun rondreis in Guatemala. Zo ga ik na zeven jaar toch weer eens het land wat kunnen bewonderen. Ik stuur wel wat reisfoto’s op, zodat jullie vanuit het miezerige België kunnen meegenieten!

Buenas noches
Lieselotte