Ongelofelijk maar waar: ik ben opnieuw verhuisd! Op 2 jaar tijd staat de teller op al 5 verhuizingen, mijn installatie in het eerste appartement in Cobán niet meegerekend. Ik word stilaan een inpak- en uitpakexpert!
Deze keer heb ik amper zelf wat moeten versleuren. De eigenaar van het nieuwe appartement heeft een pick-up en had 2 jonge kerels aangesproken die het zware werk hebben verricht.
De beslissing om te verhuizen is niet op 1,2,3 genomen. Vanaf mijn intrek in het appartement van Marta en Fons was er een waterprobleem. Ik had namelijk nooit water had tussen 6u30 in de ochtend en 7u30 s’ avonds. Dus bv een douche nemen om 8u was niet mogelijk. Ik moest s’ avonds de emmer vullen, s’ ochtends het water verwarmen om me zo op ouderwetse wijze met plastieken teiltje te douchen. Op zich went dat wel, maar omdat iedereen in de buurt wel water heeft, wou ik dat probleem toch opgelost zien. Het is een mooi, luchtig en nieuw appartement, maar staat het nog niet helemaal op punt. Het is ook gelegen op het derde verdiep waardoor het water (dat weinig druk heeft) niet tot boven geraakt … Een tank installeren is de oplossing. Daarnaast was er dan ook nog mijn vraag om internet te hebben op het appartement. Maar blijkbaar werkt de internetverdeler met contracten van 2 jaar. Omdat Fons en Marta niet de bedoeling hebben het appartement te verhuren, lag dat dus moeilijk. Omdat ik hen niet allerlei met investeringen wou opzadelen, leek het me beter een appartement te zoeken die gewoonlijk wordt verhuurd. En dat heb ik rapper gevonden dan gedacht. Tijdens mijn week in Xalab’e heb ik er goed over nagedacht en uiteindelijk de beslissing genomen om te verhuizen. De eigenaar van mijn appartement heeft er in totaal 7 en leeft van deze job. Het was eigenlijk bemeubeld, maar omdat ik al die tijd heb gestoken in het zoeken naar wat leuke meubeltjes, wou ik toch mijn eigen gerief gebruiken. Het leuke is ook dat er op appartement een tv staat met kabel. Toch altijd leuk om je te verstrooien op een avond, want mijn sociaal leven s’ avonds en in het weekend stelt hier niets voor.
Deze keer heb ik amper zelf wat moeten versleuren. De eigenaar van het nieuwe appartement heeft een pick-up en had 2 jonge kerels aangesproken die het zware werk hebben verricht.
De beslissing om te verhuizen is niet op 1,2,3 genomen. Vanaf mijn intrek in het appartement van Marta en Fons was er een waterprobleem. Ik had namelijk nooit water had tussen 6u30 in de ochtend en 7u30 s’ avonds. Dus bv een douche nemen om 8u was niet mogelijk. Ik moest s’ avonds de emmer vullen, s’ ochtends het water verwarmen om me zo op ouderwetse wijze met plastieken teiltje te douchen. Op zich went dat wel, maar omdat iedereen in de buurt wel water heeft, wou ik dat probleem toch opgelost zien. Het is een mooi, luchtig en nieuw appartement, maar staat het nog niet helemaal op punt. Het is ook gelegen op het derde verdiep waardoor het water (dat weinig druk heeft) niet tot boven geraakt … Een tank installeren is de oplossing. Daarnaast was er dan ook nog mijn vraag om internet te hebben op het appartement. Maar blijkbaar werkt de internetverdeler met contracten van 2 jaar. Omdat Fons en Marta niet de bedoeling hebben het appartement te verhuren, lag dat dus moeilijk. Omdat ik hen niet allerlei met investeringen wou opzadelen, leek het me beter een appartement te zoeken die gewoonlijk wordt verhuurd. En dat heb ik rapper gevonden dan gedacht. Tijdens mijn week in Xalab’e heb ik er goed over nagedacht en uiteindelijk de beslissing genomen om te verhuizen. De eigenaar van mijn appartement heeft er in totaal 7 en leeft van deze job. Het was eigenlijk bemeubeld, maar omdat ik al die tijd heb gestoken in het zoeken naar wat leuke meubeltjes, wou ik toch mijn eigen gerief gebruiken. Het leuke is ook dat er op appartement een tv staat met kabel. Toch altijd leuk om je te verstrooien op een avond, want mijn sociaal leven s’ avonds en in het weekend stelt hier niets voor.
Veel jeugd heb ik hier nog niet echt leren kennen. Tenzij mij compañero naar Xalab’e, maar dat is dan ook weer van het goede teveel. Als het aan Kenay lag zou hij me helpen met schilderen, helpen met Q’eqchi’ te studeren, … enfin hij zou graag de ganse zondag met mij willen doorbrengen. Op zich is hij wel een vriendelijke kerel, maar na 5 min ben ik wel uitgepraat met hem. Voor zulke aanhankelijke types heb ik het niet zo… maar leg dat maar eens uit aan zo’n kerel! Gelukkig heb ik een cursus slecht-nieuws-gesprekken achter de kiezen! Ervaring in het sociale werk is wel altijd handig voor iets.
Het leuke is dat ze ook mijn appartement hebben geschilderd: blauwe kamers, living in geel en keuken en hal in het Mexicaans Roze. Ik ben in het land van de eeuwige lente voor iets hé. Maar achteraf bleek het Mexicaanse roze in het keukentje toch niet echt te passen met het tafelkleed en de kussens van mijn houtenbankstel. Daardoor heb ik me deze namiddag bezig gehouden met het schilderen van het keukentje en een deel van entree in het oranje. Een mens moet toch iets doen op zijn zondagen, hé!
Het internet is nog niet geregeld, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het wel deze maand wordt geregeld (hmmm). Van mijn tv heb ik nog niet kunnen genieten, want de kabel is te kort om hem te plaatsen in mijn living. Een tv op mijn slaapkamer vind ik maar niks.
Het appartement is een stuk kleiner dan dat van Marta en Fons, maar ik voel me er net daardoor meer ‘thuis’. Tenslotte ga ik veel thuis werken en moet die omgeving dus zo aangenaam mogelijk zijn.
Allé, de deadline is min of meer gehaald: tegen eind augustus geïnstalleerd zijn en toch al met het onderzoek bezig.
Ondertussen heb ik alweer een goede les geleerd ivm het vertrouwen in de mensen hier!
Gisteren voormiddag hadden 2 mannen de zetel van de eigenaar naar beneden gedaan. De bijna uiteenvallende kleerkast ging één van die gasten in de namiddag komen herstellen. Die jonge gast was er rond 16u30 en omdat ik er vanuit ging dat het een kerel van vertrouwen was van de eigenaar liet ik hem binnen om die kleerkast te herstellen zonder de eigenaar erbij te halen. Voor de zekerheid had ik alle waardevolle spullen uit mijn slaapkamer weggedaan. Ook ben ik quasi de ganse tijd bij die kerel gebleven. Toen hij terug kwam van spijkers te zoeken, vroeg hij me een glas water en ik ben dat ook gaan halen in mijn keukentje. Kort daarop was ie weg. Ik zocht mijn horloge en mijn gsm om iemand te bellen …. en ik vond hem niet. Ik zag de eigenaar die net aankwam en vroeg om me te bellen zodat ik kom horen waar mijn gsm lag …. maar ik hoorde niets. De eigenaar kwam binnen en ik probeerde nog eens …. opnieuw geen gerinkel. Tja, toen wist ik het zeker: die kerel was er met mijn gsm en mijn horloge –die lagen op mijn livingtafel – ervan door!
Blijkbaar was die kerel gewoon een jonge gast die af en toe wat klussen doet voor de eigenaar. De eigenaar wist zelfs niet precies waar die jonge gast woonde! Lap!
Gelukkig stelde de eigenaar onmiddellijk voor om die jonge gast te gaan zoeken. Daar stond ik dan beduusd in mijn appartement. Beroofd in eigen huis. Van geen uur bewust, want dat waren de enige twee dingen die mij de tijd aangaven.
Na een goed halfuur belde de eigenaar aan … met mijn gsm en uurwerk in zijn handen! Had ik geluk! De kerel was mijn gsm al aan het verkopen en met wat klappen had de eigenaar mijn spullen kunnen recupereren.
Op zich zijn het maar kleine materiële dingen dat je makkelijk opnieuw kan aankopen. Maar Karen en Bart hangen momenteel in lucht richting Cancun en we gingen via de telefoon af spreken waar en wanneer we elkaar zouden vinden. En ik heb mijn visitekaartjes met mijn gsmnr ook al goed uitgedeeld.
Enfin, eind goed al goed! Moraal van het verhaal: je kan hier dus quasi niemand vertrouwen. Mijn groot aanpassingsvermogen heeft het nadeel dat ik me snel ergens thuis voel en dan ook met de mensen met weinig argwaan en wantrouwen omga. Niet doen dus.
De eigenaar wees me er ook op dat het beter niet te veel gekend is dat ik alleen woon…
Maar ja, gans de buurt kent mij al. Ik woon maar één blok verder dan voorheen. De jongen die de gasfles had geleverd in mijn vorig appartement en zijn winkeltje op 2 huizen ver heeft van waar ik nu woon, wist al dat ik verhuisd was. Ook de man van het kruidenierswinkeltje op de hoek was al op de hoogte van mijn verhuis! Op zich is dat ook wel een beetje een gezonde sociale controle. Doordat ik op de boerebuiten ben opgegroeid met slechts één buurfamilie en voor de rest maïsvelden, tarwevelden en koeien als buren, is dat échte straat-buurt of dorpsgevoel mij eigenlijk vreemd. Dus heb ik me voorgenomen me wat actief te integreren in de buurt. Voor de Cobán-kenners: ik woon zo goed als aan de ingang van de Calvario.
Bon, na de fysieke inspanning ga ik deze avond nog mijn hersenen laten werken. Voor dinsdagavond heb ik mezelf met een examen Q’eqchi’ opgezadeld. En vrijdag moet ik een eerste paper indienen voor die masteropleiding die ik volg. Gelukkig heb ik reeds twee Spaanse stukjes tekst liggen ivm mijn onderzoeksonderwerp, dus dat wordt copy and paste.
En ik heb heel leuke vooruitzichten! Eind deze week reis ik naar Flores om Karen en Bart te vervoegen bij hun rondreis in Guatemala. Zo ga ik na zeven jaar toch weer eens het land wat kunnen bewonderen. Ik stuur wel wat reisfoto’s op, zodat jullie vanuit het miezerige België kunnen meegenieten!
Buenas noches
Lieselotte
Het leuke is dat ze ook mijn appartement hebben geschilderd: blauwe kamers, living in geel en keuken en hal in het Mexicaans Roze. Ik ben in het land van de eeuwige lente voor iets hé. Maar achteraf bleek het Mexicaanse roze in het keukentje toch niet echt te passen met het tafelkleed en de kussens van mijn houtenbankstel. Daardoor heb ik me deze namiddag bezig gehouden met het schilderen van het keukentje en een deel van entree in het oranje. Een mens moet toch iets doen op zijn zondagen, hé!
Het internet is nog niet geregeld, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het wel deze maand wordt geregeld (hmmm). Van mijn tv heb ik nog niet kunnen genieten, want de kabel is te kort om hem te plaatsen in mijn living. Een tv op mijn slaapkamer vind ik maar niks.
Het appartement is een stuk kleiner dan dat van Marta en Fons, maar ik voel me er net daardoor meer ‘thuis’. Tenslotte ga ik veel thuis werken en moet die omgeving dus zo aangenaam mogelijk zijn.
Allé, de deadline is min of meer gehaald: tegen eind augustus geïnstalleerd zijn en toch al met het onderzoek bezig.
Ondertussen heb ik alweer een goede les geleerd ivm het vertrouwen in de mensen hier!
Gisteren voormiddag hadden 2 mannen de zetel van de eigenaar naar beneden gedaan. De bijna uiteenvallende kleerkast ging één van die gasten in de namiddag komen herstellen. Die jonge gast was er rond 16u30 en omdat ik er vanuit ging dat het een kerel van vertrouwen was van de eigenaar liet ik hem binnen om die kleerkast te herstellen zonder de eigenaar erbij te halen. Voor de zekerheid had ik alle waardevolle spullen uit mijn slaapkamer weggedaan. Ook ben ik quasi de ganse tijd bij die kerel gebleven. Toen hij terug kwam van spijkers te zoeken, vroeg hij me een glas water en ik ben dat ook gaan halen in mijn keukentje. Kort daarop was ie weg. Ik zocht mijn horloge en mijn gsm om iemand te bellen …. en ik vond hem niet. Ik zag de eigenaar die net aankwam en vroeg om me te bellen zodat ik kom horen waar mijn gsm lag …. maar ik hoorde niets. De eigenaar kwam binnen en ik probeerde nog eens …. opnieuw geen gerinkel. Tja, toen wist ik het zeker: die kerel was er met mijn gsm en mijn horloge –die lagen op mijn livingtafel – ervan door!
Blijkbaar was die kerel gewoon een jonge gast die af en toe wat klussen doet voor de eigenaar. De eigenaar wist zelfs niet precies waar die jonge gast woonde! Lap!
Gelukkig stelde de eigenaar onmiddellijk voor om die jonge gast te gaan zoeken. Daar stond ik dan beduusd in mijn appartement. Beroofd in eigen huis. Van geen uur bewust, want dat waren de enige twee dingen die mij de tijd aangaven.
Na een goed halfuur belde de eigenaar aan … met mijn gsm en uurwerk in zijn handen! Had ik geluk! De kerel was mijn gsm al aan het verkopen en met wat klappen had de eigenaar mijn spullen kunnen recupereren.
Op zich zijn het maar kleine materiële dingen dat je makkelijk opnieuw kan aankopen. Maar Karen en Bart hangen momenteel in lucht richting Cancun en we gingen via de telefoon af spreken waar en wanneer we elkaar zouden vinden. En ik heb mijn visitekaartjes met mijn gsmnr ook al goed uitgedeeld.
Enfin, eind goed al goed! Moraal van het verhaal: je kan hier dus quasi niemand vertrouwen. Mijn groot aanpassingsvermogen heeft het nadeel dat ik me snel ergens thuis voel en dan ook met de mensen met weinig argwaan en wantrouwen omga. Niet doen dus.
De eigenaar wees me er ook op dat het beter niet te veel gekend is dat ik alleen woon…
Maar ja, gans de buurt kent mij al. Ik woon maar één blok verder dan voorheen. De jongen die de gasfles had geleverd in mijn vorig appartement en zijn winkeltje op 2 huizen ver heeft van waar ik nu woon, wist al dat ik verhuisd was. Ook de man van het kruidenierswinkeltje op de hoek was al op de hoogte van mijn verhuis! Op zich is dat ook wel een beetje een gezonde sociale controle. Doordat ik op de boerebuiten ben opgegroeid met slechts één buurfamilie en voor de rest maïsvelden, tarwevelden en koeien als buren, is dat échte straat-buurt of dorpsgevoel mij eigenlijk vreemd. Dus heb ik me voorgenomen me wat actief te integreren in de buurt. Voor de Cobán-kenners: ik woon zo goed als aan de ingang van de Calvario.
Bon, na de fysieke inspanning ga ik deze avond nog mijn hersenen laten werken. Voor dinsdagavond heb ik mezelf met een examen Q’eqchi’ opgezadeld. En vrijdag moet ik een eerste paper indienen voor die masteropleiding die ik volg. Gelukkig heb ik reeds twee Spaanse stukjes tekst liggen ivm mijn onderzoeksonderwerp, dus dat wordt copy and paste.
En ik heb heel leuke vooruitzichten! Eind deze week reis ik naar Flores om Karen en Bart te vervoegen bij hun rondreis in Guatemala. Zo ga ik na zeven jaar toch weer eens het land wat kunnen bewonderen. Ik stuur wel wat reisfoto’s op, zodat jullie vanuit het miezerige België kunnen meegenieten!
Buenas noches
Lieselotte
Geen opmerkingen:
Een reactie posten