Toen Lieselotte het onbegrijpelijke idee kreeg om een jaar in Guatemala te gaan werken, had vriendinnetje Karen al afgesproken om zeker op bezoek te gaan. En wat doet de volgzame man dan? Inderdaad : hij volgt... De 2 ladies waren hier al 7 jaar geleden geweest en dus konden ze me goed voorbereiden: slecht eten, lange busritten in oude rammelbussen, vieze beesten in afgeleefde pensions, ... het beloofde dus de reis van m’n leven worden! Maar goed: a man got to do what a man got to do...
Hier volgt het verslag van wat toch een iets andere reis werd dan wat me werd voorgelogen.
1) El Remate
Na een lange busrit vanuit Mexico, door Belize, kwamen we aan in het noorden van Guatemala: het dorpje El Remate. Daar gingen we eindelijk Lieselotte terugzien na maanden. We lagen eigenlijk al enkele uren achter op ons voorziene aankomstuur, dus we dachten dat ze al redelijk slecht gezind zou zijn... Maar nee hoor: ons Lieselotje lag vredig te slapen in de hangmat in de tuin! Het weerzien was enorm tof en we waren al direct in de stemming door de prachtige omgeving: onze cabana (ons huisje dus) lag in een formidabele tuin aan de oever van het meer van El Remate. De volgende dag hebben we Tikal bezocht, een oude Maya-site midden in het oerwoud. En daar werden we al direct geconfronteerd met our worst nightmare: de muggen! Maar daar hadden we ons op voorbereid: volledig ingesmeerd met “Deet” hebben we bijna de volledige site bezocht.
2) Coban
Een hectische minibusrit later kwamen we aan in Coban. Daar kregen we het persoonlijk nestje van Lieselotte te zien: haar appartement. Mooi en gezellig ingericht, plus daar stond een heerlijk bed op ons te wachten... De volgende dag werden we al vroeg opgehaald voor een excursie naar Semuc Champey: een natuurpark waar een rivier in verschillende terassen en watervallen uit de bergen naar beneden liep. De volgende dag waren we weeral op weg naar onze volgende bestemming: Quetzaltenango helemaal aan de andere kant van Guatemala.
3) Quetzaltenango
Bijna een volledige dag “bussen” en toen stonden we in de mooie stad in het westen van Guatemala. Een dagje rusten was toen wel nodig want we begonnen al een beetje vermoeid te geraken. Toen we terug paraat waren, besloten we een tocht te maken naar 1 van de verschillende vulkanen die de stad omringen. Een tocht die trouwens georganiseerd wordt door het reisbureau van Patrick Vercoutere, een Westvlaming die al 11 jaar in Guate woont en werkt. Lieselotte was natuurlijk in de wolken dat ze met hem haar beste Westvlaams nog ‘s kon bovenhalen! Op de tocht werden we vergezeld door een inheemse Maya-priester. Een redelijk zware tocht, maar super interessant! Toen we bovenkwamen, kregen we het wondermooi (en heilige!) kratermeer te zien, helemaal voor ons alleen...
4) Panajachel
Terug naar het oosten dan: Panajachel, aan de oever van het Atitlan-meer (het mooiste meer ter wereld volgens de schrijver Aldous Huxley). Inderdaad een omgeving waar je stil van wordt... Vandaar uit hebben we de legendarische zondagsmarkt van Chichicastenango bezocht. Daar staan op Zondag honderden verkopers al hun waar aan de man of vrouw te brengen. Het was dus shoppen geblazen! En afbieden natuurlijk, want dat hoort zo. Gepakt en gezakt met allerlei dingen: souvenirs, kleren, cadeautjes, ... terug naar het meer en daar het bootje genomen naar de overkant van het meer: San Pedro, een beetje een hippie-dorpje waar alles rustig verloopt en waar een behoorlijk aantal Europeanen neergestreken zijn. Daar hebben we de volgende dag een paardrit gemaakt in de omgeving. We hebben ongelooflijk veel gelachen met onszelf op de paarden en de uitzichten op het meer en de bergen waren om nooit meer te vergeten.
5) Antigua
Daarna weer een paar uurtjes minibus naar het oosten en daar wachtte de oude koloniale stad Antigua op ons. We hebben slechts een dagje om de stad te verkennen want vanavond moeten we Lieselotte verlaten. We vertrekken terug naar het noorden met een nachtbus om zaterdagochtend de vlucht te nemen naar ons geliefd Belgenlandje.
Samenvattend: Het was een heel toffe, verrassende reis die ons een groot deel van Guatemala leren kennen heeft. Voor Karen en Lieselotte was het een vreemd weerzien want zij waren hier reeds 7 jaar geleden. De veranderingen zijn echt wel mega: de opkomst van supermarkten, Mac Donalds, warm water in de meeste pensions en hotels, inheemse dorpjes die veranderd zijn in toeristenfabriekjes, enz. Voor mij was het een aangename kennismaking met een land dat enorm veel troeven heeft, een land van geuren en kleuren en een verrassend groene uitzichten.
Een overzicht van enkele hilarische en memorabele momenten:
Karen en Lieselotte te paard: een zeer zware beproeving voor hun borsten, achterwerk en knieen.
2 vriendinnen die elke vierkante cm van hun lijf willen blootstellen aan de zon om toch maar Lieselottes witte TL-lamp benen te laten bruinen en Karens vervelde decollete opnieuw van een kleurtje te voorzien.
onze decadente eetfestijnen bij de Italiaan in Quetzaltenango; de overheerlijke pannekoeken met yoghurt, fruit en honing; de vieze bonen en tortilla’s van 7 jaar geleden zijn volkomen verleden tijd. Het voorziene dieet is dus met enkele weekjes uitgesteld...
de chickenbussen (oude Amerikaanse schoolbussen uit de fifties die hier als openbaar vervoer gebruikt worden) waarin je met je hoofd tegen het dak vliegt als ze over de 1001 verkeersdrempels in dit land rijden.
Minibusjes voor normaal 11 personen, maar in Guatemala is het onmogelijke mogelijk: 24 volwassenen, 6 kinderen en 4 mannen op het dak en dit voor een 2 uur durende rit door de bergen. Economisch en duurzaam transport dus... Maar het sardienengevoel moet je er maar bij nemen!
Lieselotte die nog een grotere wanorde kan veroorzaken dan Karen. Iets wat ik echt niet voor mogelijk hield! Ze raakt haar paspoort, de helft van haar kleren, zalfjes ed. 1 minuut na gebruik alweer kwijt.
de ziektes (griep, diarree, keelpijn) die we van elkaar overnamen want wie bij de hond slaapt....
Karen die, door haar legendarisch kleine blaas, onze nachtelijke dromen verstoorde met haar toiletbezoekjes.
Lieselotte die haar aanwezigheid in de stad met haar hoog decibelgehalte bekend maakt. Een familietrekje ontstaan door op het Westvlaamse platteland elkaar “aan te roepen” ipv “aan te spreken”.
Lieselottes vertaaldiensten die het voor ons een echte Club Med reis maakten: zekerheid, geen problemen en geen slachtoffer van afzetpraktijken
en ik die na 3 weken Guatemala/Mexico nog steeds niet tot honderd kan tellen in het Spaans, dit tot grote ergernis van mijn wederhelft... De boel een beetje onder controle houden, het geld beheren, de boekhouding doen en de kaart lezen (met 2 vrouwen weet je wel...) wel natuurlijk
Foto’s volgen nog op de webblog
Hasta luego,
Bart
Lieve Karen en Bart,
