zeven jaar

Wat heb ik pech vandaag! Gisterenmiddag was ik op bezoek bij het West-Vlaams-Guatemalteeekse koppel Sylvie, Miguel en hun zoontje Victor die ook in Coban wonen. Sylvie maakte er me op attent dat deze nacht het uur ging veranderen. Maar ja, ik had het blijkbaar niet goed begrepen. Voor het slapen gaan had ik mijn klok een uurtje naar voor gedraaid. Deze ochtend moest ik vroeg opstaan, want deze middag wil ik de bus nemen naar Guatemala. Mijn visum vervalt woensdag en ik moet dus een langs bij de migratie . Ik heb nu alle papieren om een studentenvisum aan te vragen … ik ben benieuwd of ze het me gaan geven.
Dus .. deze ochtend vroeg opgestaan en ik wou nog even internetten. Maar mijn staminternetcafé was nog gesloten, wat ik al raar vond. Gelukkig was er nog een ander op en vandaar uit nog even geskypt met het thuisfront. Ik vond het al verdacht rustig op straat en mijn vermoeden werd bevestigd door de uitbater …. Ik had mijn uurwerk een uurtje achteruit moeten draaien … Ik heb dus een extra lange zondagochtend!

Ondertussen ben ik al een weekje terug van mijn rondreis met Karen en Bart. Ik had bij hun vertrek even gevreesd voor een zware zwart-gat-ervaring, maar al bij al heb ik me vrij vlug herpakt.
Die korte maar intense reis heeft me zeker de nodige energie gegeven voor de volgende maand.

Zoals Bart al heeft beschreven, hadden Karen en ik 7 jaar geleden, in vergelijking met nu, een toch lichtjes andere reiservaring. Ik herinner me nog goed dat we na 5 weken reizen in Mexico en Guatemala erg gebruind (tja, eventjes uitgerust aan Playa Del Carmen in Mexico) en erg vermagerd waren teruggekeerd naar België. Zeven jaar geleden was het toerisme echt nog niet zo uitgebouwd als nu. Nu heb je in elk hotel propere en verse lakens en een heerlijke warme douche. Ik herinner me nog goed dat we in Panajachel (bij het Atitlan meer) dat hotel hadden uitgekozen waarvan de Lonley Planet wist dat ze de beste warme douches van het land hadden! En na vier weken rondreizen hadden we wel eens behoefte aan heerlijke warme stralen op ons lichaam. Deze keer verbleven per toeval tijdens het weekend in Panajachel. Dit dorp is maar een paar straten groot die allen leiden naar het meer. Toen waren er ook al veel kraampjes die typische kledij, houtwerk, kralen en oorbellen aan de man/vrouw trachten te brengen. Maar nu … naast die kraampjes zijn de straten volgebouwd met allerlei restaurants. Pana is blijkbaar een favoriete weekenduitstap voor de jonge en hippe (en dus rijke) Guatemalteek geworden. De jonge dames en heren lopen er gekleed in de nieuwste westerse mode. Hier en daar konden we een look- a – like – van David Beckem bewonderen, maar dan wel de donkere versie ervan. In de centrale straat van het stadje kan je je vergapen aan de constante aanvoer van de nieuwste 4x4 modellen (waar je bij ons nu veel taksen op moet betalen). Gelukkig heeft één hotel en restaurantje de metamorfose weerstaan: zeven jaar geleden hebben Karen en ik ons ontbijt van ons leven gegeten in Rooms Mario en … die was er nog steeds. Dus wij, de dames, hebben Bart (ondanks dat zijn rommelende darmen) verplicht mee te genieten waarvan de dames zeven jaar lang van droomden: een heerlijke opgerolde pannekoek gevuld met yoghurt en verse fruit en overgoten met honing. Het water komt opnieuw in mijn mond …

Zeven jaar terug hadden we ook het meer overgestoken en een bezoek gebracht aan San Pedro La Laguna, een inheemse dorpje aan de oevers van het meer. Beiden herinnerden ons dat er daar eigenlijk niet veel te zien was, maar onze Rough Guide verzekerde ons dat het nu de place-to-be is aan het meer. En dat klopt! Op zeven jaar tijd heeft er zich daar een buitenlanderskolonie gevestigd en dicht bij de oevers van het meer heb je nu een wirwar van kleine steegjes die leiden naar Buddha-bars, veggie-restaurants, sauna’s en warmwaterbaden, … Je kan er genieten van de internationale wereldkeuken: van hummus tot nasi-goring en tofu. Echt raar om te zien. Ik heb het toch eens nagevraagd aan een paar mensen die werkten in de restaurants waar wij gingen, het klopte dus echt …. Zeven jaar geleden was er dat nog allemaal niet. En zoals me iemand zei: er zijn er die die ontwikkeling goed vinden en er zijn er die het niet goed vinden. Alles heeft zoals altijd zijn voor-en nadelen.

Gelukkig is de mystiek rond het meer niet verdwenen en kan je er nog altijd genieten van de mooiste zonsopgangen die ik al ooit heb gezien.
De reisgids wist ons ook te vertellen dat er in bepaalde delen rond et meer heel wat chique optrekjes staan van rijke Guatemalteeken. Dat klopt! Tijdens onze overtocht naar San Pedra zak ik plots een mega grote villa wat hogerop … met een steiger en een grote speed-boot … én een helikopter voor zijn deur! Neen neen, niet zo’n heli met afstandbediening maar een échte grote helikopter!!! On-ge-loof-e-lijk. Ik was er zo danig van onder de indruk dat ik tegen ik mijn fototoestel wou boven halen, we al een stuk verder waren gevaren. Guatemala is duidelijk een land van extremen: je hebt er hele arme mensen en hele rijke mensen.

Indertijd zijn Karen en ik niet meer in Quetzaltenango geraakt, maar ook hier boemt het toerisme. Zo hebben we dus kunnen tafelen bij een uitstekende Italiaan (zelfs zo’n goeien heb ik nog niet in België geproefd) en konden we luisteren naar onze eigen Axelle Red in een Frans restaurant. Even had ik er heel erg spijt dat ik toch niet de Quiché als regio heb gekozen voor mijn onderzoek. Quetzaltenango heeft alles wat Cobán niet heeft: lekkere internationale restaurants, leuke cafétjes, culturele centra, scholen waar je allerlei cursussen kan volgen (spaans, weven, yoga, Thaise keuken, …), …. Ach ja.

Dat is nu wel duidelijk gebleken: als toerist kan je dus perfect door Guatemala reizen zonder ook maar enige voeling te hebben met de dagdagelijkse realiteit van het harde Guatemaleekse leven. Vele toeristen gaan dus zeker naar huis met de idee dat er in Guatemala van die inheemse mensen wonen die nog zo kleurrijk gekleed lopen zoals enkele eeuwen geleden. En ze zijn toch zo lief en ze glimlachen steeds … die zullen veel gelukkiger zijn dan wij. Was het maar zo!

Jaaaa en zo zijn Karen en Bart … het land uit zonder ook maar één frijol en tortilla te hebben gegeten! Een echte schande! (una broma hé)

Ik moet toegeven ik zit nog na te genieten van de alle heerlijke schotels dat ik op die anderhalve week heb kunnen eten.

Bon, ik moet nog mijn rugzak maken voor mijn trip naar de hoofdstad. Deze keer blijf ik bij Nadine Janssens, een Belgische franstalige crimonologe die hier een goeie tien geleden is neergestreken. Ze heeft jaren voor MINUGUA - de VN missie in Guate - gewerkt o.a. ook in Cobán. Zij heeft toen onderzoek gedaan naar het fenomeen van de linchamientos. Interessant dus! Ik heb ze al eens ontmoet en het was leuk om iemand te leren kennen die op dezelfde intellectuele golflengte zit. En ja 2 criminologen samen ... wat wil je hé!
Wie is er van jullie naar die concerten in Gent, A’pen en Brxl geweest?? Dat moet wel plezant geweest zijn! Jammer dat ik het niet kon meemaken.

Ciao ciao
Lieselotte