Vandaag wordt het ganse land gegijzeld door de nationale bevolkingstelling. Er heerst een totaal straat verbod van deze ochtend 7u tot deze avond 17u en zelfs de luchthavens zijn gesloten: niemand mag buiten tot iedereen geteld is! Dus een ideale gelegenheid om in mijn pen te kruipen en na twee weken Ecuador eens wat uitgebreid van me te laten horen.
Ondanks dat het niet de eerste keer is dat ik moederziel alleen aankom in een vreemd land, blijven die eerste weken toch emotioneel vrij zwaar. Maar ik ben hier nu en ga er het beste van proberen te maken… steentje per steentje probeer ik opnieuw een professioneel en sociaal leven op te boven.
Net zoals tijdens mijn verblijven in Guatemala ga ik proberen regelmatig iets van me te laten horen en jullie kennis te laten maken met kanten van Ecuador die niet in de reisgids beschreven staan. Daarom heb ik deze oude weblog van Guatemala opnieuw geopend waar ik via foto’s en schrijfsels Ecuador tot bij jullie ga brengen. Zo kunnen ook de niet (actieve) facebookers onder jullie up-to-date blijven!
Ondertussen ben ik ook ‘geteld’ en één van de vragen was: identificeer je jezelf als inheemse, afro-ecuadoriaan, zwart, mulat, Montubio, mesties, blank of iets anders … Over deze identiteitskwestie is blijkbaar de afgelopen weken heel veel gedebatteerd op de radio en TV. Sommigen vinden ze ronduit racistisch, terwijl anderen deze vraag net aantoont dat Ecuador écht plurinationaal is …
Maandagochtend 15 november ben ik vertrokken uit het winterachtige België en aangekomen na 25u onderweg te zijn in een ijskoude en regenachtige Ecuador. Ik ga hier voor minstens een jaar werken als human rights officer of mensenrechten officier voor de Verenigde Naties (VN). Net die week beleefde het land één van zijn koudste en natste dagen sinds járen. Die maandag was de luchthaven van Quito zelfs gesloten door het slechte weer, waardoor we 5u vast zaten in een andere inlandse luchthaven vooraleer we konden landen in de hoofdstad. Koude en regen op 2800 meter is toch iets anders dan op zeeniveau … en daarenboven hebben de huizen hier geen (centrale) verwarming, brrrrr.
Na enkele dagen van papierwerk voor de VN, ben ik dan vorige donderdag gestart als human rights officer in het bureau van de mensenrechten van de VN. We zijn een kleine equipe en hebben vooral als taak de thematiek van mensenrechten algemeen en specifiek van vrouwen, kinderen en inheemse volkeren te laten opnemen in het beleid van de Ecuadoriaanse regering maar ook van de andere VN agentschappen zoals UNESCO, UNICEF, UNIFEM, … Onze kerntaken zijn vooral gericht op sensibilisatiewerk en het creëren van ruimtes tot discussies over hete issues zoals rechten van inheemsen. Ons bureau heeft dus niet het mandaat om klachten van mensenrechtenschendingen te onderzoeken en op te volgen. Vaak komen mensen toch met dat soort klachten bij ons, maar dan verwijzen we hen door naar andere instanties zoals de Nationale Ombudsdienst (Defensoría del Pueblo). Op inhoudelijk vlak telt ons team vier mensen. Mijn Peruaanse baas Guillermo heeft zelf 10 jaar in Guatemala gewerkt met de VN. Hij heeft de VN mensenrechten verificatiemissie (MINUGUA) mee opgestart en afgesloten waardoor we dus wel enkele kennissen en natuurlijk onze ervaring in Guatemala gemeenschappelijk hebben. Daarnaast heb ik ook nog een Belgische collega (Franstalige), Christel, die nu zwanger is en die ik ga vervangen vanaf einde januari. Esther is dan de lokale mensenrechten officier en draait al mee van bij de opstart van het bureau drie jaar geleden. Sowieso ga ik wat het inhoudelijke gedeelte van m’n werk betreft alles een beetje moeten afwachten, maar de sfeer is het team zit alvast heel goed.
Normaal gezien zal ik me vooral bezighouden met de thematiek van inheemse volkeren en de uitbouw van een plurinationale staat. Ecuador telt ongeveer 30 à 40% inheemse bevolking en afro-ecuadorianen. Er wonen hier Andes en Amazone volkeren zoals de Kichua (Quechua in Peru), Saraguros, Chachi, Cofan, …. Zo ga ik onder andere het wetsvoorstel tot coördinatie van de inheemse jurisdictie met de officiële jurisdictie en alles wat te maken heeft met de fameuze ‘consulta previa’ en ‘consulta pre-legislativa’ van dichtbij opvolgen. Volgens het internationaal recht hebben inheemse volkeren het recht om vooraf geconsulteerd te worden over alle (ontwikkelings- en industriële) projecten en ook nationale wetgeving die impact zal hebben op hun bestaan/levenswijze en moet er rekening worden gehouden met hun visie. Bv als een petroleum- of mijnmultinational een petroleumfabriek of een openmijn wil opstarten in inheems grondgebied zoals in het Amazone of Andesgebied, dan moet de inheemse bevolking eerst worden geconsulteerd. Over het ganse Latijns-Amerikaanse continent is het uitvoeren van deze consultaties heel problematisch en gaan ze gepaard met veel socio-politieke conflicten.
Mijn eerste impressie is dat het wel eens heel interessant kan worden om deze problematiek van inheemse volkeren in een plurinationaal land als Ecuador te kunnen opvolgen op het niveau van het grondwettelijk hof, ministerie van justitie en het parlement. Via dit werk ga ik hoogte krijgen hoe de gekende academische discussies over inheems rechten op beleids- en vooral op politiek niveau worden aangepakt en vertaald. Dit soort werk is natuurlijk helemaal iets anders dan mijn concrete veldwerkervaring bij de Maya Q’eqchi’ in Guatemala, maar het gaat over dezelfde problematiek alleen op een ander en maatschappelijk hoger niveau. Ons bureau zal vanaf volgend jaar ook enkele projecten opstarten rond mensenrechten indicatoren mbt het beleid van de regering. In samenwerking met nationale consultoren zullen we ook vormingen over mensenrechten organiseren voor politie, leger, rechters, … Het lijkt me heel interessant om te zien hoe die mensenrechtenboodschappen concreet worden overgebracht en vertaald aan deze belangrijke sectoren van de samenleving, maar vooral ook hoe deze mensen ermee zullen omgaan.
Ja, ik denk dat ik me hier wel een tijdje ga kunnen bezig houden! Ik zal gewoon effe moeten wennen aan het echte bureauwerk, maar het is ook fijn dat ik na een werkdag de deur kan dicht doen en … listo! De voorbije 4,5 jaar ging ik bijna letterlijk opstaan en slapen met m’n onderzoek in mijn gedachten ;… dit is voorbij!
 |
| Guapulo |
Qua woonst doe ik ondertussen mijn nomadenleven weer alle eer aan. De eerste nachten verbleef ik in een hostal naast het gebouw van de VN. Op het einde van de eerste week ben ik dan ingetrokken in een appartement (op 15 min wandelen van m’n werk) bij twee andere personen: een jonge Française die werkt voor een ander VN agentschap en een Ecuadoriaan. Maar vorige vrijdagsnamiddag ben ik daar na een week ‘weggevlucht’ van de kou, gebrek aan warm water, totale ongezelligheid en quasi complete afwezigheid van mijn twee andere huisgenoten. Nu ben ik verhuisd naar een andere wijk in Quito die Guapulo heet. Deze wijk ligt aan de buitenrand van de stad en is eigenlijk gebouwd tegen een hoge helling (zie foto’s). De kerk van Guapulo ligt helemaal beneden op zo’n 25 min dalen/klimmen naar de hoofdweg. De meeste huizen hebben prachtige vergezichten en kijken uit op enkele groene heuvels. Wanneer het regent stijgt de mist op en zijn de straten en de heuvels helemaal in de mist omhult… net zoals in Alta Verapaz - de regio waar ik woonde in Guatemala… In de straat naar boven/beneden zijn ook enkele hele leuke bars en een superlekker restaurantje. Iedereen kent hier iedereen en er wonen nog twee andere Gentenaren die voor de VN werken. Het enige nadeel van deze wijk is dat je heel veel op en af moet klimmen … maar das goed voor de conditie hé. Ik verblijf nu in een hostal-in-wording waar ik een huis deel met een Afro-ecuadoriaanse die tot voor enkele jaren groepen van Joker heeft ontvangen. Maar ik hoop toch snel een eigen stekkie te vinden dat ik kan inrichten zoals ik wil en waar ik na een dag werken écht kan ‘thuiskomen’. Ik hoop dat ik snel iets vind en me dan kan installeren. Ik post hier alvast enkele fotookes van de wijk Guapulo … meer volgen alsook ook van Quito.
 |
| Zicht vanuit mijn kamer |
Deze twee weken heb ik me vooral bezig gehouden met het praktisch inburgeren: openen bankrekening (het systeem is hier nog eens helemaal anders dan in Guatemala); elektriciteitswinkels aflopen om de juiste tussenstukken te vinden zodat mijn laptop geen schade lijdt van het wisselvallige en onstabiele elektriciteitsnetwerk (de eerste keer had ik een vlam wanneer ik m’n laptop had ingestoken!); wegwijs geraken in de straten van Quito en hun bussysteem; wasserij zoeken dat blijkbaar onmogelijk is dus opnieuw kleren wassen met de hand; ….
Verschilt Quito met Guatemala City? En of!
Hier kan je zonder probleem gelijk welke taxi nemen op straat. Ook kan je zonder probleem een bus nemen – in Guate city riskeer je je leven, want daar worden de buschauffeurs aan de lopende band een kogel door het hoofd geschoten. Hier geen jongerenbendes (maras) of vrouwenmoorden (feminicidio) … Quito heeft ook wel zijn onveiligheidsissues maar dit gaat dan over overvallen worden op straat voor een gsm (Brussel heeft daar naar het schijnt ook last van!). Rondwandelen in Quito geeft mij echt een bevrijdend gevoel in vergelijking met Guatemala. Het leven (eten, taxi’s, bussen, …) is hier ook een pak goedkoper, terwijl de mensen hier eigenlijk gemiddeld meer verdienen.
 |
| De kerk van Guapulo |
De volgende weken hoop ik - naast het verder zoeken van een appartement – mijn sociaal leven wat te kunnen uitbouwen: salsalessen, fotografie, vakken uit de opleiding visuele antropologie, ….
Ik ga eens alles beginnen uitpluizen.
Volgend weekend zijn het de Feesten van Quito, maar ik ben nog aan het twijfelen of ik van dat verlengde weekend niet eens ga profiteren om de Andesstreek dichtbij Quito eens te exploreren…
Ik hou jullie op de hoogte!
Tot schrijfs …
Dikke knuffel
 |
| Mijn huisgenote Maria Louisa en ons terras |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten