Morgen in de vooravond landen mijn ouders in Guatemala. Van zaterdag 14 juli tem 11 augustus trek ik met hen het ganse land door.
Hieronder alvast de geplande reisroute, zodat jullie een beetje kunnen volgen.
Ik kijk er best naar uit, want ik heb wel wat behoefte aan vakantie en ik moet m'n batterijen opladen zodat ik voldoende energie heb voor de laatste anderhalve maand in Guatemala.
Zat 14 juli 2007: 15u.45:Aankomst Guatemala (flying time 11:15)
(overnachten bij Nadine)
Zon 15 juli: Bezoek Guate en Antigua (overnachten bij Nadine)
Ma 16 juli: reis naar Copan, Honduras (5uur)
Din 17 juli: bezoek Maya ruïnes van Copan, Honduras
Woe 18 juli: reis naar Livingstone via Puerto Barrios (5uur)
Don 19 juli: Livingstone, uitrusten op Playa Blanca
Vrij 20 juli: reis naar Rio Dulce met lancha (2u30min)
Zat 21 juli: Rio Dulce
Zon 22 juli: reis naar Flores (3uur)
Ma 23 juli: bezoek aan de Maya ruïnes van Tikal
Din 24 juli: reis naar Coban (4uur)
Woe 25 juli:Bezoek Samac en haar weefsters vanuit Cobán
Don 26 juli:Bezoek Semuc Champey vanuit Cobán
Vrij 27 juli: Bezoek Nimlahakok met Manuel Paau vanuit Cobán
Zat 28 juli: Cobán, Festival Folkorico
Zon 29 juli: Reis naar Nebaj (4uur)
Ma 30 juli:Nebaj, eventueel wandeling naar Acul
Din 31 juli:Reis naar Xela, (5uur)
Woe 1 aug:Xela
Don 2 aug:Xela
Vrij 3 aug:Reis naar Panajechel
Zat 4 aug:Bezoek Pana en het Atitlan-meer
Zond 5 aug:bezoek markt Chichi en s'avonds met lancha naar San Pedro de Laguna
Ma 6 aug:San Pedro de Laguna: chillen
Dins 7 aug:Bezoek aan Santiago Atitlan
Woe 8 aug:San Pedro de Laguna
Don 9 aug: Voormiddag reis naar Antigua (3uur)
Vrij 10 aug:Beklimming actieve Pacaya
Zat 11 aug: reis naar de hoofdstad
17u.00: vertrek vanuit Guatemala City
Fijne vakantie iedereen!
Ciao
Lieselotte
vrijdag, juli 13, 2007
donderdag, juli 12, 2007
Enkele activiteiten in beeld
Enkele activiteiten in beeld
Groepsinterview met weduwes van Chisec ten huize van doña Candelaria
Tijdens elk groepsinterview met vrouwen of ouderlingen lopen er steeds wel wat kinderen rond
De afsluitende activiteit van de verschillende ontmoetingssessies dus señoritas (jonge damens)en ancianas (ouderlingen) in Nimlahakok werd waardig afgesloten met een mayejak
Van syncretisme gesproken: de Maagd Maria gehuld in Q'qechi' klederdracht
Speciale bloemen versieren het altaar
In de gemeenschapskeuken waren alle vrouwen weer druk in de weer om een lekkere maaltijd (de traditionele kippensoep met tortillas) klaar te maken voor de ganse groep
Hmmm, verse coco!!
De kleinmannen van Nimlahakokcentrum kennen me ondertussen al en zijn niet beschaamd om telkens een foto te vragen.
Het voorbije weekend was ik op stap met Don Bernardo van Herent. De zaterdagnacht sliepen (wel ik lag meer wakker van de twee heren die enkele bomen doorzaagden) we in het huis van Santiago. De zondag was iedereen al vroeg uit de veren, want tegen 7u zouden de eerste gasten komen voor het verjaardagsfeestje van de 2-jarige kleindochter van Santiago. 
De vader verdween met de noorderzon wanneer die wist van het 'ongelukje', maar de familie doet er alles aan om het meisje met veel liefde op te voeden.
De vader verdween met de noorderzon wanneer die wist van het 'ongelukje', maar de familie doet er alles aan om het meisje met veel liefde op te voeden. 
zaterdag, juni 30, 2007
Tocht naar Xalab'e en Sachal
Het vertrek
Een goeie maand geleden (22/05 tem 25/05) vertrok ik samen met Fons, Manuel, mijn vertaalster Marta en verschillende mensen van de gemeenschap Chicoj Raxqix naar het verre Xalab'e. De nacht voor het vertrek had ik helemaal niet goed geslapen, ik moest overgeven en had zelfs de diarree. Behoorlijk verzwakt stapte ik de ochtend van vertrek de pick-up in. Die moeilijke nacht zal wel het na-effect geweest zijn van het schokkende nieuws over het auto-accident van Stefaan dat ik die zondag had vernomen.
In augustus vorig jaar was ik al eens naar Xalab'e getrokken, maar toen waren we er geraakt na een zesdurende voettocht. Deze keer hadden we geluk: een pickup kon ons brengen tot aan een de finca San Isidrio en daardoor hadden we maar een voettocht van drie uur voor de boeg. De felle hitte en de wat gevaarlijke afdeling maakten het me niet gemakkelijk, maar we gerakten allemaal goed en wel in Xalab'e. 
Ook Fons was deze keer mee en ik moet hem echt bewonderen voor de goede fysieke conditie die hij nog heeft!
De meimaand is de zaaimaand en hier gebruiken de
boeren nog de eeuwenoude 'slash and burn'-techniek, nl het veld proper maken en dan in de fik steken. De as is een goeie fertilizator voor de mais. En zo wandelden bij het doorgaan als de terugkeer vaak door afgebrande stukken land.
De ceremonie
In Xalab'e zal met de hulp van de ngo ADICI een waterreservoir worden gebouwd op de plaats waar er een natuurlijke waterbron is. Nu droogt deze bron steeds op in de zomer en met zo'n bekken zou er steeds water moeten zijn. Maar zoals steeds vragen de q'eqchi'es eerst toestemming aan de Tzuultaq'a (BergDal). Eerst wordt er eten gegeven aan de offergaven (wa'tesinq) en wanneer de tijd rijp is, kan de ceremonie van start gaan.
Deze nacht gaat de ceremonie door voor het immense kruis dat elf jaar geleden werd opgericht ter nagedachtenis van de vele mensen die in de bergen rondom Xalab'e het leven verloren tijdens het gewapend conflict.
Na het ordenen van alle offermateriaal (kaarsen, copal pom, suiker, diverse soorten wierrook, cocao, dikke sigaren) in een offercirkel, wordt het heilige vuur aangestoken. Daarna wordt er steeds gebeden in de vier windrichtingen. Ze bedanken iedereen die ze kunnen: de goden, de omringende bergen, riveren, de voorouders. Iedereen krijgt steeds een kaarsje en bidt mee, geknield. Ik wist in elk geval voor wie te offeren!
Manuel, de spirituele gids en anderen treden tijdens de nachtelijke ceremonie ook steeds in contact met de voorvaderen. En die ontmoeting is altijd even wazig zoals op de foto, wist don Manuel me achteraf te vertellen.
Gewapend met mijn Nikon D50 en een lichtgewicht statief, kon ik -al schrijf ik het zelf- toch een aantal prachtige foto's trekken. Ik denk dat ik de eerste ben die foto's nam van een ceremonie bij het kruis! Uniek materiaal dus ... Een nachtje doorsteken moet je er wel voor over hebben. Uitrusten konden we op de minitafeltjes van het schooltje.
De natuur van Alta Verapaz
Groene heuvels, grotten, wolken, orchideën, vlinders, tropische planten en bloemen ... alleen in Alta Verapaz is al dat pracht te vinden.
Tijdens de wandelingen naar en tussen de dorpen hebben grote blauwe vlinders mijn pad gekruist. Ook andere vlinders fladderden rond ons heen. Het was de tijd van het jaar dat de lelijke rupsen zich uit hun cocoons bevrijden en zich ontpoppen tot prachtige vlinders. Maar het oerwoud is niet altijd zo romantisch. Tijdens de tocht naar Xalab'e wees Fons me een plaats aan waar ze nog sporen hebben gevonden van een tijger ... dat was gelukkig zes jaar geleden. Zwarte weduwes, tarantulas, diverse soorten van giftige slangen, scorpioenen, ... ook deze beestjes bewonen de bossen van Alta Verapaz. Tijdens de tocht van Xalab'e naar Sachal hoorde ik plots iets luid ritselen ... volgens Manuel moet dat een slang geweest zijn. Gelukkig voor ons was het beest mensenschuw ... maar dat is niet altijd zo hoor!
En na drie dagen konden we ons eindelijk wassen! Daarvoor moesten we eerst de berg afdalen, het voetbalplein oversteken en dan konden we ons in de vrije natuur dicht bij de waterbron wassen. Wat zalig! Ondertussen stond mijn lichaam alweer helemaal vol, verschrikkelijk vol, met beten van weet-ik-veel-welke-insecten (zucht, zucht)
Een goeie maand geleden (22/05 tem 25/05) vertrok ik samen met Fons, Manuel, mijn vertaalster Marta en verschillende mensen van de gemeenschap Chicoj Raxqix naar het verre Xalab'e. De nacht voor het vertrek had ik helemaal niet goed geslapen, ik moest overgeven en had zelfs de diarree. Behoorlijk verzwakt stapte ik de ochtend van vertrek de pick-up in. Die moeilijke nacht zal wel het na-effect geweest zijn van het schokkende nieuws over het auto-accident van Stefaan dat ik die zondag had vernomen.
In augustus vorig jaar was ik al eens naar Xalab'e getrokken, maar toen waren we er geraakt na een zesdurende voettocht. Deze keer hadden we geluk: een pickup kon ons brengen tot aan een de finca San Isidrio en daardoor hadden we maar een voettocht van drie uur voor de boeg. De felle hitte en de wat gevaarlijke afdeling maakten het me niet gemakkelijk, maar we gerakten allemaal goed en wel in Xalab'e. 
Ook Fons was deze keer mee en ik moet hem echt bewonderen voor de goede fysieke conditie die hij nog heeft!De meimaand is de zaaimaand en hier gebruiken de
boeren nog de eeuwenoude 'slash and burn'-techniek, nl het veld proper maken en dan in de fik steken. De as is een goeie fertilizator voor de mais. En zo wandelden bij het doorgaan als de terugkeer vaak door afgebrande stukken land.
De ceremonie
In Xalab'e zal met de hulp van de ngo ADICI een waterreservoir worden gebouwd op de plaats waar er een natuurlijke waterbron is. Nu droogt deze bron steeds op in de zomer en met zo'n bekken zou er steeds water moeten zijn. Maar zoals steeds vragen de q'eqchi'es eerst toestemming aan de Tzuultaq'a (BergDal). Eerst wordt er eten gegeven aan de offergaven (wa'tesinq) en wanneer de tijd rijp is, kan de ceremonie van start gaan.
Deze nacht gaat de ceremonie door voor het immense kruis dat elf jaar geleden werd opgericht ter nagedachtenis van de vele mensen die in de bergen rondom Xalab'e het leven verloren tijdens het gewapend conflict.
Na het ordenen van alle offermateriaal (kaarsen, copal pom, suiker, diverse soorten wierrook, cocao, dikke sigaren) in een offercirkel, wordt het heilige vuur aangestoken. Daarna wordt er steeds gebeden in de vier windrichtingen. Ze bedanken iedereen die ze kunnen: de goden, de omringende bergen, riveren, de voorouders. Iedereen krijgt steeds een kaarsje en bidt mee, geknield. Ik wist in elk geval voor wie te offeren!
Manuel, de spirituele gids en anderen treden tijdens de nachtelijke ceremonie ook steeds in contact met de voorvaderen. En die ontmoeting is altijd even wazig zoals op de foto, wist don Manuel me achteraf te vertellen.
Gewapend met mijn Nikon D50 en een lichtgewicht statief, kon ik -al schrijf ik het zelf- toch een aantal prachtige foto's trekken. Ik denk dat ik de eerste ben die foto's nam van een ceremonie bij het kruis! Uniek materiaal dus ... Een nachtje doorsteken moet je er wel voor over hebben. Uitrusten konden we op de minitafeltjes van het schooltje.
De natuur van Alta Verapaz
Groene heuvels, grotten, wolken, orchideën, vlinders, tropische planten en bloemen ... alleen in Alta Verapaz is al dat pracht te vinden.
Tijdens de wandelingen naar en tussen de dorpen hebben grote blauwe vlinders mijn pad gekruist. Ook andere vlinders fladderden rond ons heen. Het was de tijd van het jaar dat de lelijke rupsen zich uit hun cocoons bevrijden en zich ontpoppen tot prachtige vlinders. Maar het oerwoud is niet altijd zo romantisch. Tijdens de tocht naar Xalab'e wees Fons me een plaats aan waar ze nog sporen hebben gevonden van een tijger ... dat was gelukkig zes jaar geleden. Zwarte weduwes, tarantulas, diverse soorten van giftige slangen, scorpioenen, ... ook deze beestjes bewonen de bossen van Alta Verapaz. Tijdens de tocht van Xalab'e naar Sachal hoorde ik plots iets luid ritselen ... volgens Manuel moet dat een slang geweest zijn. Gelukkig voor ons was het beest mensenschuw ... maar dat is niet altijd zo hoor!
Jorge houdt een wilde Pacaya vast. Eén van de wilde vruchten waarmee de vluchtingen in de bergen overleefden. Zelf vul ik één van mijn flesjes aan met het bronwater. Deze bron (staat nu redelijk droog) voorziet twee dorpen van water!
Sachal
Terwijl Fons en de anderen terug keerden naar Cobán trokken don Manuel, Marta en ik verder naar Sachal. Drie uur wandelen door de prachtige natuur. Vijf jaar geleden ben ik daar met don Manuel ook geweest. Toen had ik nooit gedacht dat ik daar ooit nog eens opnieuw zou geraken!
Die middag kregen we een prive-lunch aangeboden in het gebouwtje van de regionale alcaldía. Ik was blij om eens planten te eten, het is eens wat anders dan die kippensoep! Vijf jaar geleden was dat gebouwtje de helft kleiner. Door de hulp van ADICI is dit nu een vrij groot multibruikbaar gebouwtje geworden: vergaderingen, kantoor van de regionale burgemeester, slaapplaats (allé op de grond dan hé). In die paar jaar is er , ook door de hulp van ADICI, een regionale alcaldía opgericht, waardoor de mensen nu bij de regionale burgemeester terecht kunnen voor geboorteaangiftes, overlijdensactes en andere administrative zaken. Dit spaart de mensen een paar dagen uit. De regionale burgemeester gaat één keer per maand naar het gemeentehuis van Cobán (vijf uur wandelen en daarna twee uur op de microbus) om al zijn werk over de maken aan de burgelijke stand daar.
En na drie dagen konden we ons eindelijk wassen! Daarvoor moesten we eerst de berg afdalen, het voetbalplein oversteken en dan konden we ons in de vrije natuur dicht bij de waterbron wassen. Wat zalig! Ondertussen stond mijn lichaam alweer helemaal vol, verschrikkelijk vol, met beten van weet-ik-veel-welke-insecten (zucht, zucht)De laatste dag van onze trip had Manuel en nog anderen van ADICI eerst nog een vergadering met de mensen van de regio. Ik maakte er gebruik van om enkele ouderlingen te interviewen over thema's als gerechtigheid, waarheid, verzoening. De vergadering liep zoals gewoonlijk erg uit en we konden dus pas tegen 15u vertrekken. Opnieuw was het een race tegen de tijd want om 19u gaat de zon onder. We stelden ons mentaal in op speedtempo en na vier uur snelwandelen, kwamen we bij zonsondergang aan de grote waterval, het eindpunt van de trip. Met onze koplampen vermeden we dat we door op de glibberige rotsen naar beneden donderden. Carlos stond al klaar met de auto. Tegen 22u30 kwam ik moe en versleten thuis. Het was alweer een mooie en soms wat zware tocht.
woensdag, juni 06, 2007
Terug even in België
Hola amig@s,
Deze vrijdagavond (8ste juni) land ik op Zaventem en op donderdag 21 juni vertrek ik alweer richting Guatemala. Het is een onverwachte reis, die ik nog maar vorige week woensdag heb geboekt. Een reis die ik liever niet had willen doen.
Ik kom af om mijn beste vriend Stefaan te bezoeken die sedert vier weken in coma ligt in het ziekenhuis van Oostende. Nog geen maand geleden was Stefaan en zijn vriend Stijn bij mij op bezoek en hebben we een weekje samen gereisd waarbij we het caraïbische deel van Guatemala hebben verkend. Het was een hele leuke week, op mijn weblog staan enkele sfeerfoto's. Maar twee dagen na zijn aankomst in België heeft Stefaan een zeer zwaar auto-ongeluk gehad waarbij hij een hersenbloeding heeft gehad. Sindsdien ligt hij in coma. Ik ken Stefaan reeds van in het middelbaar en we zijn als broer en zus voor elkaar. Om het allemaal goed tot me te laten doordringen en vooral om hem te steunen, heb ik dus dit blitsbezoek gepland. Het leven van een goeie vriend gaat even voor op het onderzoeksproject.
Deze keer zal ik niet het ganse Vlaamse land afreizen. De eerste week zal ik waarschijnlijk bij mijn ouders in Ieper verblijven, en daarna ik zal ik in Gent zitten. Hoe en wanneer, weet ik allemaal nog niet zo goed.
Tijdens die dagen ben ik bereikbaar op mijn Belgisch gsmnr.
Ik probeer tijdens die dagen in België mijn weblog bij te werken, want de laatste weken heb ik het razend druk gehad met mijn onderzoek. Zo ben ik onder meer weer eens in Xalab'e geraakt waar ik prachtige (al zeg ik het zelf) foto's heb getrokken van een nachtelijke ceremonie aan het kruis.
Besos
Lieselotte
Deze vrijdagavond (8ste juni) land ik op Zaventem en op donderdag 21 juni vertrek ik alweer richting Guatemala. Het is een onverwachte reis, die ik nog maar vorige week woensdag heb geboekt. Een reis die ik liever niet had willen doen.
Ik kom af om mijn beste vriend Stefaan te bezoeken die sedert vier weken in coma ligt in het ziekenhuis van Oostende. Nog geen maand geleden was Stefaan en zijn vriend Stijn bij mij op bezoek en hebben we een weekje samen gereisd waarbij we het caraïbische deel van Guatemala hebben verkend. Het was een hele leuke week, op mijn weblog staan enkele sfeerfoto's. Maar twee dagen na zijn aankomst in België heeft Stefaan een zeer zwaar auto-ongeluk gehad waarbij hij een hersenbloeding heeft gehad. Sindsdien ligt hij in coma. Ik ken Stefaan reeds van in het middelbaar en we zijn als broer en zus voor elkaar. Om het allemaal goed tot me te laten doordringen en vooral om hem te steunen, heb ik dus dit blitsbezoek gepland. Het leven van een goeie vriend gaat even voor op het onderzoeksproject.
Deze keer zal ik niet het ganse Vlaamse land afreizen. De eerste week zal ik waarschijnlijk bij mijn ouders in Ieper verblijven, en daarna ik zal ik in Gent zitten. Hoe en wanneer, weet ik allemaal nog niet zo goed.
Tijdens die dagen ben ik bereikbaar op mijn Belgisch gsmnr.
Ik probeer tijdens die dagen in België mijn weblog bij te werken, want de laatste weken heb ik het razend druk gehad met mijn onderzoek. Zo ben ik onder meer weer eens in Xalab'e geraakt waar ik prachtige (al zeg ik het zelf) foto's heb getrokken van een nachtelijke ceremonie aan het kruis.
Besos
Lieselotte
Abonneren op:
Posts (Atom)