Chan Xaawil ... Maya Q'eqchi' voor: 'hoe zie jij de wereld?'. Tussen 2006 en 2010 schreef ik over mijn veldwerkervaringen bij Maya Q'eqchi' overlevenden van de 36 jarige burgeroorlog in Guatemala.
Nu woon ik in Ecuador en werk ik voor de Verenigde Naties.
Een andere wereld ... dus andere verhalen...

-All pics copyright L.Viaene -



woensdag, maart 16, 2011

Op verkenning in de Andes (5)


Carnaval weekend vrij 4 - woe 9 maart: Loja en Vilcabamba

Februari was een hele zware en emotionele maand geweest en ik had dringend rust  en afzondering nodig ver buiten Quito. Ik had geluk, want met carnaval begin maart ligt Ecuador plat voor 4 volle dagen en ik heb mezelf nog een extra vakantiedag cadeau gedaan.  Tijdens 5 dagen vakantie kan je wel wat afreizen, dus besloot ik een deeltje van het zuiden van het land verkennen.   

Het dorpje Vilcabamba in de provincie van Loja is volgens de reisgidsen een trekpleister voor buitenlanders. Het is een ‘laatste’ station van Ecuador voor wie richting Peru trekt en blijkbaar is het een ideale plek om te relaxen en te genieten van de prachtige zichten op de groene bergen en valleien. Je kan er ook paardrijden en in dit dorpje zijn er enkele hele goeie spa’s …. De beslissing was vlug gemaakt!

Vrijdag 4 maart vertrok ik met het vliegtuig voor een vlucht van 45 min naar Cuenca om daar  dan de bus richting Loja te nemen. 
Die vrijdag liep écht alles fout … het was precies vrijdag de 13de!!
Ik had al pech toen ik mijn vlucht boekte enkele weken voordien: de vluchten naar Loja zaten vol waardoor ik op Cuenca moest vliegen om van daaruit m’n reis verder te zetten met de bus. Het vliegtuig vertrok met 1u45 vertraging uit Quito, waardoor ik pas om 16u in Cuenca arriveerde. Mijn eerste bus richting Loja vertrok pas om 17u45. Een nachtje slapen in Cuenca was geen optie, omdat op een vrijdag van een verlengd weekend hoogstwaarschijnlijk alle hotels en hostal vol gingen zitten. Totaal versleten kwam ik tegen 22u45 eindelijk aan in het stadje Loja. Het hotel had me jammer genoeg een kamer aan de straatkant geven … luidruchtige stomdronken mannen hielden me de ganse nacht uit mijn slaap. Een vrijdag om vlug te vergeten!!

Loja

Loja zou één van de oudste steden van Ecuador zijn. Het werd reeds gesticht in 1548, maar twee aardbevingen hebben de originele architectuur telkens verwoest. Zaterdagochtend, alvorens door te reizen naar Vilcabamba, heb ik vlug effe Loja bezocht. Het meest indrukwekkende is de Stadspoort, gebouwd in 1998 op basis van een replica van een Spaans fort van 1571.
Een indrukwekkende toegangspoort tot de stad Loja
In deze streek wonen de Saragureños die steeds in zelfgemaakte zwarte wollen kledij rondlopen en een zwart hoedje

Op deze brug ik de eerste carnavalaanval overleefd: een jonge gast spoot wit schuim  uit het venster van z'n auto grrr...
Ecuadorianen hebben een eigen manier om Carnaval te vieren tijdens die 4 dagen: onbekenden bekogelen met waterballonnen en onderspuiten met wit schuim … Onder vrienden komt er ook bloem en zelfs eieren aan te pas … Tja, natuurlijk heb ik er ook van gehad …. Op de brug van de Stadspoort werd ik vanuit een auto ondergespoten met wit schuim en in Vilcabamba vlogen de waterballonnen rond mijn oren …grrrr
Zicht vanuit de toren van de Stadspoort op Loja
 

De Stadspoort vanuit de binnenstad
Het is verlengd weekend: iemand een zwembad???
Plaza de Independencia: Onafhankelijkheidsplein
 

Vilcabamba: hotel en spa Madre Tierra

Met een minibus ben je na anderhalf uur rijden in Vilcabamba. Dit dorpje ligt in de zogenaamde ‘vallei van de hoogbejaarden’. Blijkbaar zou onderzoek uit de jaren ’70 hebben aangetoond dat hier een ongebruikelijk hoog percentage mensen 100 to 120 jaar oud worden. Het aangename mild bergklimaat zou een verklaring kunnen zijn …

      
zicht vanuit het hotel op Vilcabamba en omstreken 
                                                                                
Net omdat ik rust zocht, heb ik me een kamer geboekt in het hostal Madre Tierra dat een beetje buiten het dorpscentrum ligt. Vanuit het hostel heb je een prachtig zicht op de vallei en de omliggende bergen.
een verborgen klein, maar gezellig zwembadje
 
Bloemenpracht
        

Het hostal is ook bekend omwille van zijn goede spa. Ecuador is niet enkel het land van de vulkanen, maar ook van de spa’s … wat ik natuurlijk fantastisch vind!!

Voor $50 of  zo'n 35 euro heb ik me 3 uur laten verwennen met: een haarmasker van aloe vera, havermout, vitamine E, honing en eigeel; een natuurlijke gezichtsbehandeling met drie soorten maskers; een zálige voetmassage en dan ook volledige lichaamsexfoliatie en een bad van geneeskrachtige groene klei. Ik mocht mezelf volledig insmeren met die groene klei … een kinderdroom kwam uit: ik was precies een groene kikker!!

Daarna had ik natuurlijk een babyvelletje ;-) 

Dagtocht te paard in natuurpark Podocarpus


Tussen Loja en Vilcabamba ligt het Nationale Natuurpark Podocarpus, bekend om zijn nevelwouden. Vanuit Vilcabamba heb ik samen met twee toffe monas oftewel Guayaquileñas een daguitstap te paard gedaan.
                                                                                                                                                                           
 Ik laat jullie meegenieten .... de foto’s spreken voor zich ….

Zicht op Vilcabamba
   
Lori en Vero: twee toffe monas oftewel Guayaquiliñas

   
Officiële toegang tot het natuurgebied

On the road ...
Eén van de grootste watervallen van het natuurpark
  

 

Een natuurlijke hydromassage: zálig, maar ijskoud brrrrr
Een inspirerende plaats voor effe wat yoga ...

Rene de paardenfluisteraar ;-)
Oeps koeien versperren onze weg
Ai: een koe die zijn val van de rotsen niet heeft overleefd

On the road back home again
Effe een zelfportret
Eentje voor mijn fotocollectie van schaduwen en beestjes

Terug naar huis ....

Met een babyvelletje, wat stijve benen en twee uitgelezen romans vertrok ik woensdagnamiddag uitgerust en happy terug naar Quito. Deze keer vloog ik rechtstreeks in 45 min erug vanuit Loja naar de hoofdstad. En het uitzicht vanuit het vliegtuig liet me al wegdromen naar een volgende uitstap: een bezoekje aan de Cotopaxi-vulkaan (5897m)
Mijn vliegtuigje in Loja
De Cotopaxi-vulkaan (5897m) vanuit het vliegtuig
Die vulkaan wil ik wel es van dichterbij zien ... ooit

zondag, maart 13, 2011

Concierto Pablo Milanés y Presi Rafael Correa



Presi Rafael Correa wordt onthaald als popster
Zaterdagavond heb ik kunnen genieten van een fantastisch concert van de Cubaan Pablo Milanés.
De man en zijn muziek zijn voor mij nobele onbekenden, dit in tegenstelling tot oud en jong in Ecuador en de rest van Latijns-Amerika.
Pablo Milanés - tekstschrijven, zanger, gitarist - is één van de grondleggers is van de muziekstijl La Nueva Trova (Nieuwe Cubaanse Trova). 

Deze muziekstijl ontstond in de jaren ’60-’70 in het kielzog van de Cubaanse Revolutie. Het genre wordt gelinkt met de politieke strijd en in z’n teksten bezingen de muziekanten het socialisme, kolonialisme, racisme, sociale onrechtvaardigheid, …

Het Ministerie van Cultuur had de 68 jarige Cubaan uitgenodigd om een gratis concert te geven in Quito ter ere van alle vrouwen (nav de International Vrouwen Dag). De Case de Cultura met z’n capaciteit van 5000 mensen zat stampvol en de vele laatkomers konden vanuit een andere zaal via een grootscherm.

Samen met Alexis en twee vrienden had ik het geluk op de vierde rij tussen andere genodigden te zitten. Alexis werkt voor de Minister van Cultuur en had voor de reserveerde plaatsen gezorgd.

En ja … daar zaten we …. op 2 meter van President Rafael Correa, zijn Belgische vrouw en hun zoontje en de rest van het politieke establishment (Vice President, Ministers van Cultuur, Historisch Erfgoed, Partijleider,top politieke adviseurs) !!!!! Het was een bijzondere ervaring!!
Opwarmer de Ecuadoriaanse zanger Hugo Idrovo

Zoooo dicht zaten we dus, zowel van de Pablo als van de Presi

Samen met Presi, Belgische vrouw en zoontje genieten van El Pablo
Toen President Rafael Correa het concertgebouw binnenkwam, werd de menige écht wild …. de man is blijkbaar erg geliefd en heeft een popster allure. Ongelooflijk.
De man is zelf ook erg vurig. Misschien herinneren jullie nog dat op 30 september een mislukte staatsgreep heeft plaatsgevonden in Quito (toevallig ?? de dag dat ik mijn doctoraat heb neergelegd). De president was een tijdlang gegijzeld door politiemannen in een ziekenhuis. Eenmaal de onrust was verminderd, verscheen de president op het balkon waarop Correa  zijn stropdas losmaakte en riep “si me quieren matar, mátanme”  [als ge me wilt vermoorden … vermoordt me!!!]



Mr. Milanés
Diezelfde President stond op twee meter van ons het ganse concert heel vurig mee te zingen, samen met de andere 5000 concertgangers met klassiekers zoals “La vida na vale nada’, ‘No me pida’, ‘Te doy una canción’, ‘El breve espacio en que no están’, ‘Mi primer amor’, ‘Son de Cuba a Puerto Rico’.

Hier alvast enkele fotootjes van het optreden .... maar helaas voor jullie is het beeld zonder klank.
Van het immens bekende liedje Yolanda heb ik een fijne opname, maar het bestand is helaas te zwaar om hier te posten. Maar op youtube vind je opnames van deze prachtige muziek.
Viva Cuba!!!!!




De Presi bij het weggaan ... omringd door velen die met hem es op de foto willen ...
Victor, ikke, Alexis en Alejandra .... nagenieten van het prachtige concert
Samen met de President heb ik alvast super genoten van dit concert.

Het is trouwens mijn tweede memorabele concert in Quito. Enkele weken geleden ben ik samen met Alexis naar een hommage concert geweest ter ere van de 83 jarige Ecuadoriaanse jazzlegende Luis Silva en ook dat was genieten.

Quito bruist en dat is fijn!!

vrijdag, maart 11, 2011

Politie sardien-bus-campagnes?!

Vorige vrijdagavond tijdens de 5u durende busrit van Cuenca naar Loja ben ik als criminoloog/antropoloog/semi-jurist toch behoorlijk van mijn melk gebracht door een politie-interventie. De politie heeft in gans Latijns-Amerika een ‘mala fama’ oftewel een slecht naam. Ze zijn corrupt, gebruiken graag overdreven geweld, ze spelen vaak samen onder één hoedje met de georganiseerde misdaad en vrouwen zijn niet veilig in de politiecellen.

In België verhoogt - zogezegd - 'meer blauw op straat' het veiligheidsgevoel onder zijn burgers … in Latijns-Amerika is het net omgekeerd. 
Als er mannen me nafluiten en ‘linda, guapa, preciosa, …’ wanneer ik hen kruis op straat, dan zijn het hoogstwaarschijnlijk mannen in uniform.

In mijn 12 jaar rondreizen in verschillende Latijns-Amerikaanse landen heb ik nog nooit één politie-interventie meegemaakt … (behalve bij betogingen) 
Bob en wodka campagnes zijn hier totaal ongekend …

Maar in Ecuador kent de politie blijkbaar wel de sardien-bus-campagnes!

De langeafstandsbussen zijn vrij comfortabel en zijn te vergelijken met de bussen waarmee Belgische schoolkinderen op daguitstap gaan. Normaal gezien is bij ons de bus vol wanneer alle zitjes bezet zijn. In Latijns-Amerika is dit voor de chauffeur maar een halfvolle bus, waardoor die vaak nog langs de weg - meestal bij het buiten rijden van de stad - nog mensen laat opstappen. Deze mensen staan dan gewoon gans de rit - ook is dat 5 u - recht in de middengang. Zo’n bus geeft me steeds een sardien-in-een-blik-gevoel.

Zeer veilig zijn deze bussen natuurlijk niet naar Belgische normen: overladen en bij een accident vliegen die mensen in het rond. Maar ja dit is Latijns-Amerika …. bussen is steeds een beetje reizen ;-)

Maar in Ecuador beseft de politie blijkbaar dat deze sardien-bussen best wel een gevaar op de weg zijn. Dus vrijdagavond werd onze bus een half uur na het buiten rijden van Cuenca aan de kant gezet door een politiecontrole. Ik schrok me al een bult waarom er plotseling 3 politiemannen onze bus opstapten … blijkbaar wilden ze de bus vrijmaken van de mensen in de middengang. Ik was compleet verbaasd ... waowh ...  houdt de politie zich hier echt mee bezig?!?
Een gringa (Amerikaanse), die blijkbaar woont in de streek van Loja, deed alvast voor gans de bus haar beklag over de houding van de chauffeurs en prees de interventie van de politie.

Toch dacht ik dat die mensen er met een waarschuwing gingen vanaf komen of dat ze de politiemannen zouden omkopen om hun reis verder te kunnen zetten … het was tenslotte reeds 19u30, pikdonker en de vrijdag van een verlengd feestweekend (carnaval).

Neen hoor! Die mensen bleven gewoon in de berm staan en onze bus vertrok zonder hen ….

Heeft de chauffeur zijn les geleerd???? Natuurlijk niet, nog geen 2u later pikte hij alweer een paar mensen op die ons weer een sardien-bus-gevoel gaven.

Maar misschien hebben de uit de bus gezette mensen toch geleerd om in het vervolg, net als de rest, hun busticket in de busterminal in de stad te kopen in plaats van te liften op de weg net buiten de stad.

Ik ben onder de indruk van deze unieke politie-interventie: toch enige law and order in het land. 
Ecuador ik vind je een fijn land!