De heilige bergen en de heilige bossen

Dia de los Muertos

Allerheilgen en Allerzielen worden zowel in Mexico als in Guatemala op een iets andere manier opgevat dan bij ons. Mexicaanse markten zijn reeds van in oktober in de ban van de Calaveras of de skeletten. De dood wordt er als goede vriend gezien en wordt dan ook op 1001 leuke manieren voorgesteld. José Guadalupe Posada is een Mexicaanse artiest bekend van zijn vele litografen over de dood. En zo heb ik eindelijk een T-shirt op de kop kunnen tikken van La Catrina!

Zowel in Mexico, Peru als Guatemala leeft de opvatting dat tijdens de dagen van 1 en 2 november de doden de toelating krijgen om naar de aarde af te dalen. Daarom maken vele mensen die dagen een altaar in hun huis waarop alle lekkernijen worden gezet die de doden - de voorouders als recente overleden familieleden - graag aten. Het is ook de traditie om naar het kerkhof te gaan en het graf van een nieuw likje verf te voorzien, het welderig te versieren met bloemen en er met de ganse familie te gaan eten. Op de eerste november zijn Eva en ik wat gaan rondkuieren op de hele drukke markt in Coban en op het kerkhof. De markt was een aaneenschakeling van bloemen, kippen, koeken, maïs, fruit en groenten, fel gekleurde bonen ... Zoveel diversiteit in de marktwaren had ik nog nooit gezien!

Ook op het kerkhof was het een drukke bedoening. Overal zagen we mannen druk in de weer met verfpotten en verfkwasten. De vrouwen namen de bloemenversiering voor hun rekening. Pick-ups reden af en aan maar ook de ijsjesventer en de pizzamannen behoorden tot de normale kerkhofbezoekers! Dat kan je bij ons gewoon niet inbeelden!

Teotichuacán

Teotichuacan: de plaats waar mensen veranderen in Goden
Als afsluiter van mijn Mexico-trip bezocht ik samen met Mechtild in speedtempo de archeologische site Teotichuacán en het schrijn van Guadeloupe. Doordat Mechtild om 17u al haar vlucht had, opteerden we om
ons in te schrijven in een pakkerreis. Nooit meer!


In Teotichuacán hadden we amper 45 minuten vrije tijd om die gigantische oppervlakte te verkennen. De Piramide van Zon en de Piramide van de Maan beheersen het ganse complex, maar blijkbaar bekimt de gemiddelde Mexicaan dus maar één van piramides. Zo heb ik dus in ware commandostijl de Piramide van de Zon - achter mij op de foto - in amper 15 min beklommen en afgedaald! Ik had geen tijd om het aantal treden te tellen, maar het was zeker een beproeving van mijn kuiten! En de uitleg van de gids kon je zelf lezen in gelijk welke brochure. Maar bon, ik heb toch de enige pre-colombiaanse site die op nog op mijn te-bezoeken-lijstje stond bezocht en bewonderd. Ter info: de site was bewoond door de Teotihihuacanen van ongeveer 100 voor Chr tot 750 na Chr en telde op zijn hoogtepunt 200 000 inwoners. De stad was een belangrijk handelscentrum in Midden-Amerika. Het was tevens een belangrijk ceremonieel centrum, de Gang van de Doden en de twee reusachtige piramides zijn er nog steeds stille gestuigen van. Waarom de stad werd verlaten is niet geweten, maar de Azteken geloofden in hun tijd dat de stad door Goden was gebouwd. Voor hen werd de vervallen stad een pelgrimsoord.



















Virgen de Guadalupe
Vele Mexicanen zijn devote katholieken en zoals het hoort hebben zij dan ook zo hun relikwieën, hun Madonnas en hun Maagden.
Meer info: http://www.virgendeguadalupe.org.mx/

Ook dit bezochten we in speedtempo en ik weet al helemaal niet meer waar Guadalupe zo belangrijk is.
Het enige wat ik me nog herinner is dat er naast de vervallen en oude kerk en vrij modernistische kerk is gebouwd met Cannadees hout. Hierdoor mogen er geen kaarsen meer worden gebrand binnen de kerk. Daardoor zijn de vele kaarsjes die worden aangestoken verbannen naar de plek buiten de kerk. Die nieuwe kerk is vrij impresionant, vooral de luchters maken indruk. Bij het aanschouwen van al die kerkelijke pracht en praal mag je vooral niet de bedenking niet maken naar welke goede doelen die investeringen ook hadden kunnen gaan.

Het schrijn van Guadaloupe kan je bewonderen vanaf een roltrap die langzaam onder het schrijn voorbij gaat.
Ook de Kerk wordt niet gespaard van de technische vooruitgang!

beattle taxi!

Beattle taxi!
Niet enkel de architecturale mix, ook de duizenden groen-witte oude VW-kevertjes die de stad doorkruizen geven een speciale touch aan de stad. Volgens de reisgids is het helemaal niet verstandig om zo'n schattige taxi te nemen, maar ja ... je moet niet altijd geloven wat er in de reisgidsen staan. En zo hebben Mechteld en ik heel wat van die kevertjes genomen en hebben we van de sympathieke taxichauffeurs veel bijgeleerd over wat officiële en niet-officële taxis zijn, waarom het al jaren de ronde gaat dat hun kevers gevaarlijk zijn. En zo kwamen we tot de vaststelling dat elk land zo zijn eigen taxi-systemen heeft. In Mexico hebben alle officiële taxi's een telemetriek en hoef je dus geen zorgen te maken dat je wordt afgezet bij het onderhandelen.

In Peru moet je je onderhandelingstechnieken bovenhalen om toch niet tegen superprijzen Lima rond te rijden. In Lima is in tegenstelling tot Guatemala volkomen veilig om een gele taxi in de straat te nemen. In Guatemala neem je als buitenlander beter een gele taxi die je kan opbellen en vragen je te komen ophalen op de plaats waar je je bevindt. Ook die gele taxi's hebben, in tegenstelling tot de straattaxi's, een teller, dus dat geeft een dubbel voordeel: veilig en geen onderhandel zorgen.

En hier dan enkele foto's van het grootste plein ter wereld ...
Het Zocalo staat ook gekend als verzamelplaats voor verzetbewegingen zoals de Zapatistas en nu recentelijk het universitair personeel van Oaxaca.




Ook rond het Zocalo leeft het: het is er onder andere the place to be als je een zuiveringsritueel wilt ondergaan!


In Mexico kan je niet als in vele andere grote steden zo'n Touribus nemen waarmee je via een vast traject door de verschillende wijken de stad kan verkennen. Een avondritje is erg aan te raden ... zeker op het opendak.