oeps vergeten te publiceren op mijn blog, dateert reeds van 6 oktober ...
Hola amig@s,
Het zit erop. Na een jaar en drie maanden ben ik eindelijk ‘definitief’ terug op Belgische bodem. Mijn terugkeer werd wat uitgesteld door mijn werk voor de bijdrage aan het eerste evaluatierapport over het Nationale Herstelprogramma voor de slachtoffers van de burgeroorlog. Ik moest daarvoor nog enkele groepsinterviews met slachtoffers in procedure en reeds vergoede slachtoffers doen en daarna schrijven, schrijven, schrijven. Tijdens die laatste anderhalve maand heb ik keihard moeten doorwerken om het artikel op tijd af te hebben, en daarenboven werd ik ook met allerlei 'problemen' geconfronteerd waardoor mijn frustratietolerantie en stressbestendigheid nog maar eens goed op de proef werden gesteld.
Vandaar mijn stilzwijgen op mijn weblog ...
Zo kwam ik na mijn allerlaatste 2-daagse verblijf aan een dorp met 154 beten van (god weet welk) beestjes terug, de eigenaar van mijn appartement liet zijn ware ‘ladino’ aard zien toen hij heel smerig reageerde wanneer ik mijn aan hem geleend geld terug vroeg, tijdens mijn verblijf op het rustige hotel aan het Atitlan meer werd ik geconfronteerd met een grote schorpioen in mijn kamer en met het uitvallen van de elektriciteit waardoor ik vervroegd naar de drukke hoofdstad ben teruggekeerd.
En last but not least, de maandag, mijn laatste dag, kreeg ik te horen dat cargo expreso mijn tien dozen, die ik de vrijdag voordien had opgestuurd vanuit Cobán naar Iberia Cargo bij de luchthaven, ‘kwijt’ was geraakt …. Na heel veel heen en weer bellen, stem verheffen, dreigen, … zijn alle stukken dan toch nog op tijd op de luchthaven aangekomen. Die laatste dag in het land was dus één grote stressboel, want daarenboven landde net die namiddag Carlos Peña, de nieuwe nationale held van Guatemala, op de luchthaven. De 19 jarige Carlos heeft Idool van Latijns Amerika gewonnen en dat moest gevierd worden! De luchthaven was gans die dag bezet gebied, niet enkel door wilde fans, maar door een ganse horde politieagenten en militairen, …
Maar bon, eind goed al goed, woensdagavond ben ik veilig en wel geland. Vrijdag heb ik mijn 28 blazijde tellende artikel doorgestuurd naar de hoofdconsultor en gisteren zijn we de spullen op Zaventem gaan ophalen en morgen is er al een familiefeest voor de verjaardag van 88 jarige oma.
Dus, zoveel tijd heb ik nog niet echt de tijd gehad om eens rustig te bezinnen over en terug te blikken naar die afgelopen 15 maanden, maar ik ben vertrokken uit Guatemala en aangekomen in België met een goed gevoel. Die periode is alweer voor allerlei dingen een goede leerschool geweest. En ik heb de kans gekregen om iets ‘achter te laten’ in Guatemala door in het evaluatierapport – dat toch in november aan de nieuwe president en zijn regering zal worden voorgesteld - stem te geven aan q’eqchi’es slachtoffers.
Ik zal natuurlijk veel missen: de vriendelijkheid van de Guatemalteken, de gastvrijheid en de spiritualiteit van de q’eqchi’es, de prachtige natuur, het zalige klimaat, …en misschien ook wel de smaak van een heerlijke verse torilla y caldo de gallina! Maar het is toch zo aangenaam om te genieten van een zálige warme douche, te weten dat er steeds water en elektriciteit is, gespaard te worden van aanvallen van kleine beestjes op mijn lichaam, … én natuurlijk familie & vrienden terug te zien en na een jaartje eenzaamheid en afzondering weer een sociaal leven te hebben.
Natuurlijk keer ik nog terug naar Guatemala en Cobán, misschien dit jaar nog en anders in februari van 2008, dus het nomade leven is nog niet helemaal voorbij ...
Ik kijk er alvast naar uit om elk van jullie terug te zien!
Tot gauw,
Lieselotte
Geen opmerkingen:
Een reactie posten