Afdaling Acatenangco, beklimming Fuego en eindafdaling

Dinsdag 12/12
Eenmaal we voldaan waren van de vele prachtige verzichten en onze tenten weer waren ingepakt, begonnen we aan de afdaling van de Acatenango. Op nog geen uur stonden we beneden!! Het was een ware afdaling in 007-stijl: door de korrelige ondergrond skieëden we zigzag tussen de rotsen en dennebomen
naar beneden. Met die rugzak op mijn rug, was die afdaling (afdaalflank van de Acatenango) een ware evenwichtsoefening .Niet simpel! Na een uurtje glijden belandden we op onze campementplaats dat gelegen was in de glooiing van de Acatenango vulkaan en de Fuego vulkaan. Aan de ene kant konden we de flank zien van de Acatenango die we net hadden afgedaald en aan de andere kant zagen we de eerste flank van de Fuego. Eenmaal wat bekomen van de afdeling, begonnen we me de beklimming van de Fuego. Deze vulkaan kan je wegens veiligheidsredenen niet beklimmen tot aan de top. Af en toe spuwt hij nog water, rook en lava. De bedoeling was om te klimmen tot waar de lava maximun komt. Maar na 20 min stijgen was ik pompaf. Ik voelde mijn spieren bij elke stap dat ik zette en omdat ik wistg dat we de volgende dag nog eens een afdaling van 4u voor de boeg hadden, staakte ik mijn beklimming. Ik was tot aan de helft geraakt van het dennebos. Ook had ik het voorgevoel dat we daar boven toch niets konden zien. Reeds vanaf de tenten zagen we dat de top volledig in de mist zat en er stak af en toe een felle windstoot op.
(Eerste flank van de Fuego)
Eenmaal terug aan de tenten heb ik me neergevleid op mijn matje aan de voortent en daarna heb ik het záligste uur van de voorbije vijf maanden beleefd. De zon brande fantastisch en de doodse stilte werd enkel verstoord door verwindstoten die tussen de twee flanken van de vulkanen raasde, maar dat geluid gaf je het gevoel alsof je aan het strand lag en je de branding hoorde. Dat was puur relaxen! Na goed uurtje stonden mijn mannelijke collega's trekkers al weer beneden en mijn intuïtie had me niet verraden: boven was het enorm windering en alles zat in de mist ...

Na het middageten was het luilekkeren want er stond niet meer op het programma. Jammer dat ik dat niet wist, anders had ik één van mijn romans meegebracht.

S' avonds staken we een kampvuur aan en om 21u lagen we al weer in bed.
Doordat we duizend meter lager lagen, was het s' nachts niet zo koud als daar boven.

(één van de kloven)

Woensdag 13/12

Rond 8u30 was het campement opgebroken en begonnen we aan onze finale tocht. Eerst moesten we een goed anderhalfuur nog langzaam klimmen op de flank van de Acatenango. Daarbij staken we verschillende kloven over, wat weer een behoorlijke fysieke inspanning was want het was eerst afdalen en dan weer stijl omhoog. Tijdens die flankwandeling hadden we prachtig zicht op de Fuego die zich geleidelijkaan helemaal liet ziet en op de Agua vulkaan dicht bij Antigua. Ook de verzichten waren prachtig.
Eenmaal het op en neer wandelen voorbij was, stond ons nog een afdaling van een goeie twee urr op de Acatenango (nog een andere flank) te wachten. De knieën werden voor de laatste maal getest ... De afdaling was deze keer geen glijpartij, maar een waarbij je je echt moest concentreren of je lag voor je het wist op je gat of op je neus! Deze afdeling was door een stuk groen dat me deed herinneren aan de wilde groene vegitatie van de Verapaces. Na twee uur stonden we weer aan de hut waar we de maandag nog hadden uitgerust.


Na een half uurtje doorbijten en we stonden weer aan het vertrekpunt.

We waren allen tevreden dat we het weer hadden 'gehaald' en we konden trots kijken naar de Acatenango die weer in de mist zat.

Ik was heel tevreden met de trekking, maar het had me toch veel krachten gevraagd. Ik heb zeker nog 2 dagen rondgelopen met een algemeen zwaar en loom gevoel in mijn spieren. En ik had een gezicht als een rijpe tomaat! Ik was vergeten dat op 3000 meter de zon wel veel straffer en ik had er nooit bij stilgestaan om iets van zonnecreme mee te nemen.

Goudsbloemzalf is een fantastisch middel! Na een dag was mijn tomatenkleur weg en het vervellen viel best nog mee.

Na lekkere middagmaal in de Condessa in Antigua nam ik diezelfde dag nog een microbusje naar het huis van Raquel in de hoofdstad. Die avond heb ik al slapend met haar nog de nieuwe evoluties in mijn onderzoek besproken. De donderdag was het weer vijf uur bussen naar Cobán .... gedaan met de vakantie!

ps: de groepsfoto wil er weer niet op ...