Beklimming Acatenango (3979m)

In december had ik me zelf enkel dagen vakantie beloofd. Normaal gezien was ik van plan om 2 weken naar Costa Rica te reizen, maar dat heb ik maar uitgesteld tot volgend jaar.

Van 6 tem 8 december werd er in de hoofdstad een internationaal seminari georganiseerd over de situatie van het inheems recht in het land. Het leek me ideaal om na zo'n weekje hoofdstad eens wat frisse lucht te scheppen op enkele vulkanen van Guatemala.

Maandag 11 december hadden we om 8u afgesproken aan het bureau van het reisagentschap, ik was benieuwd naar mijn medestappers. Uiteindelijk zouden we een klein groepje zijn. Enkel ik en twee mannen uit Londen zouden voor drie dagen de trip doen. Zij hadden zich wel een drager veroorloofd waardoor ze enkel een dagrugzakje moesten dragen. Ik daarentegen mocht mijn eigen rugzak van zo'n 10 kilo dragen. Pfff ... dat zou afzien worden.

Na een rit van een uur, vertrokken we rond 10u vanuit het vertrekdorp. De gids had ons verteld dat we de eerste dag bijna 2000 meter moesten stijgen. We vertrokken vanop 2000 meter en het eindpunt was de top van de dode vulkaan Acatenango op 3979m. De gids vertelde ons ook dat de twee lastigste momenten het eerste uur en het laatste uur waren ... en hij had gelijk.

Ik ben twee gestorven op die vulkaan!
De merde van vulkanen is dat de ondergrond
vrij zanderig en korrelig is en naar mate je hoger geraakt, hoe zanderiger de ondergrond wordt. Daardoor, zeker aan de top , zet je twee stappen en glijdt je er drie naar beneden!


Persoonlijk heb ik liever trektochten die gelijkdelijk aan opbouwen en stijgen. Maar hier was dat dus niet het geval: onmiddellijk en 5u30 min lang stijgen!

Tijdens het eerste uur stegen we heel snel en zagen we het vertrekdorp steeds kleiner en kleiner worden. Na een eind door een groene zone te hebben geklomen, belandden we in de zone van de dennebomen. Eenmaal die zone uit, werd het pad minder en minder duidelijk en steeds zanderiger.

Nadat de kuiten en de dijspieren reeds de eerste
vermoeidsheisverschijnselen begonnen te tonen, moesten we nog het zwaarste en stijlste stuk van de beklimming startten. Op die helling ben ik een tweede keer gestorven. Hier werd mijn uithoudingsvermogen echt op de proef gesteld!





Eenmaal we het stijle zandstuk hadden beklommen stond ons nog een rotsgedeelte te wachten vooraleer we de top bereikten. Ondanks dat ik als enige - behalve de gids en de drager -een rugzak droeg, kon ik nog vrij goed mee.

Na vijf en een half uur stijgen bereikten we de top rond 16U30. En het was er prachtig! Heel erg koud maar zalig, het was net of je op een maanlandschap aan het wandelen was.