Sinds een weekje bevind ik me weer op Guatemalteekse bodem en zoals steeds lopen de dingen een beetje anders dan verwacht. Maar dat maakt er mijn verblijf niet minder interessant op … integendeel!
Zo was ik, totaal onverwacht, de dag na mijn aankomst al pootje aan het baden in een openluchtzwembad aan de zuidkust van het land. Zoals steeds, wanneer ik in de hoofdstad ben, verbleef ik bij mijn Belgische vriendin Nadine. Die zondag was blijkbaar de verjaardag van de vliegtuigclub waar de ouders van haar schoonzoon lid van zijn en zo zijn we met z’n allen (Nadine, haar dochter Olivia, schoonzoon Beto en de drie kleinkinderen) met de VW-camionette van Olivia en Beto naar de zuidkust gereden om de airshow te gaan bewonderen. Maar tegen we er aankwamen, het was toen al middag, was de show reeds gedaan … gelukkig was er het openluchtzwembad. Soms is het ook eens leuk om tussen de rijken van Guatemala te vertoeven!
De maandag ben ik dan naar Cobán gereisd en ik heb écht genoten van de lange busrit er naartoe: de natuur is hier toch zo prachtig! Het is hier voor het moment ook heel mooi weer … zo’n 26 graden …
Voor mij is het weer een beetje thuiskomen in Cobán.
Het leuke is dat bepaalde mensen me herkennen en vragen sinds wanneer ik weer in Coban ben: verschillende taxi-chaufeurs, mensen van de bank, jonge gasten van het reisbureau waarmee ik gisteren naar Semuc-Champey ben geweest. De vrouw van de wasserette kan nog steeds zo goed als juist mijn naam schrijven op de zakken met was die ik binnenbreng!
Er zijn wel een paar dingen veranderd: de voetpaden zijn heraangelegd, de verkeerspolitie regelt het verkeer op tijd en stond en er raast zelfs een dame van de verkeerspolitie op een swqat de stad rond! (grappig zicht). Wat minder duidelijk zichtbaar en voelbaar is, is het geweld dat toegenomen is tijdens de laatste maanden. Blijkbaar zijn er vorige maand 6 mensen vermoord in Cobán! De reden? Tja …. het geweld is erg toegenomen in de hoofdstad …. beïnvloedt dat het binnenland … of is er toch sprake van georkestreerd geweld???
De voorbije dagen heb ik vooral opnieuw contact gezocht met mensen waar ik vroeger regelmatig een interessante babbel mee had. Eén van de redenen van deze reis is het praktisch organiseren van mijn volgende langere verblijf in april.
Ik heb namelijk opnieuw mensen nodig die mijn interviews in het q’eqchi’ kunnen uitschrijven, vertalers, …
Ik was naar hier vertrokken met het idee om voor dit alles samen te werken met een bepaalde linguïst. De bedoeling zou zijn dat hij zijn lokaal ter beschikking stelt, dat hij computers huurt, mensen aantrekt voor de transcripties en dat hij de vertalingen van de interviews zou doen.
Maar uiteindelijk, na vele consultaties, ga ik dat toch niet doen. De redenen zijn divers: financieel, té veel controle over mijn onderzoeksresultaten, … Dus ga ik opnieuw met losse medewerkers samenwerken … dat vergt natuurlijk wel een goede coördinatie van het werk, maar dat moet wel lukken.
Een tweede reden van mijn reis is het aftasten van de mogelijkheid om in de regio van Salawim veldonderzoek te verrichten. Deze regio stond zwaar onder de invloed van het leger en daardoor waren er ook veel burgerwachten in die regio. Er is daar dus ook veel bloed gevloeid. Op een bepaald moment heeft de guerrilla er zelfs ‘weerwraak’ genomen op de burgerwachten en er ook een bloedbad aangericht. Bernard, Fons en Manuel hebben me aangeraden om met een zekere Abelino te gaan praten en dus reis ik dinsdag naar die regio om die mogelijkheid te exploreren (3u vanuit Cobán).
Morgen, maandag, is hier de Nationale Dag van de Slachtoffers van de Oorlog en in de namiddag wordt er een bijeenkomst georganiseerd met verschillende slachtofferorganisaties in samenwerking met de regionale bureau van het Nationale Herstelprogramma.
In de voormiddag komt de groep van Fons samen (de 20 vertegenwoordigers van 20 dorpen) en er staan twee belangrijke activiteiten op het programma:
Eerst ga ik een presentatie geven waarbij ik de gemaakte analyses die ik heb gepubliceerd in het Eerste Rapport over het Nationale Herstelprogramma ga delen met die mensen. Daarvoor met ik straks nog een powerpoint-presentatie maken. Ik ben benieuwd naar hun reacties!
Daarna gaan Fons en ik de voorstellen van de posters (A2) die als educatiemateriaal zullen dienen, voorstellen. Die posters zijn gebaseerd op het boek dat Fons heeft geschreven over de historische herinnering aan de oorlog (gebaseerd op vier jaar veldonderzoek met die 20 vertegenwoordigers) en waarvoor we de foto’s hebben gebruikt die we hebben genomen tijdens het in scène zetten van bepaalde gebeurtenissen van de oorlog (september vorig jaar).
Het is hier dus vrij druk!
Daarom ben ik gisteren samen met Ines, een vlaamse uit Herent, eens naar Semuc Champey geweest. Een échte wellnessdag: zalig zwemmen in de natuurlijke vijvers, zonnen, luilekkeren, … enkel een stevige rug –nekmassage ontbrak!
Veel foto’s heb ik nog niet genomen, maar wel deze twee:
Vrijdag ben ik naar de school El Rosario geweest dat een beetje buiten Cobán ligt. Vorig jaar heb ik al eens de school gezocht samen met een delegatie uit Herent. Eén van de Guatemalteekse leerkrachten, Edwin, is reeds in België geweest en is echt een toffe kerel.Ines en ik hebben die voormiddag opnieuw ons Q’eqchi’e bijgeschaafd met de hulp van de leerlingen van de vierde graad.
Edwin deed het voorstel dat ik elke vrijdag de twee uurtjes q'eqchi' die hij dan geeft, zou meevolgens . Zo schaaf ik m’n Q’eqchi’ bij en de leerlingen leren weer wat spaans bij. Ik ga alvast proberen mijn veldwerk in april zo te organiseren zodat ik die vrijdag de les kan volgen.
Vandaag is het zondag, maar voor mij is het geen rustdag! Ik moet dus nog de presentatie van morgen voorbereiden. Straks ga ik ook nog eens langs bij een Spaanse zuster waar ik vroeger regelmatig interessante gespreken mee had. En normaal gezien ga ik vandaag ook nog Alfredo Chub zien die bij de PCON-GTZ in de hoofdstad werkt, maar die in de buurt van Cobán woont.
Vele groeten,
Lieselotte
1 opmerking:
doe zo verder
Een reactie posten