Ai ai, qué vergüenza! Ik sta hopeloos achter met mijn weblog! Maar omdat ik jullie toch niet de mooie foto's wil onthouden, keer ik even terug in de tijd.
Twee maanden geleden om precies te zijn.
Toen had ik me zelf een weekendje Sepur beloofd. Een weekendje wat gaan uitzakken op de finca van Beto, Olivia en de kids. Lekker de warmte opzoeken en de prachtige omgeving.
En zoals dit hier steeds is, gebeuren er onverwachte dingen.
Beto heeft sinds enkele maanden een nieuw speeltje: een ultralight deltavliegtuigje. Daarmee gaat Beto naar zijn werk: de finca van zijn ouders. Met de jeep een half uurtje rijden (en twee rivieren oversteken), met de delta: 10 min. Tja ...
Ik kwam in Constancia rond de middag toe. Samen gingen we de rijstvelden inspecteren en tegen een uur of vier, wanneer de wind wat gaan liggen was, vlogen we naar Sepur. In principe heeft Beto nog niet genoeg vlieguren met de delta om mij mee te nemen .... maar ja ... Hij heeft wel al 300 vlieguren met het vliegtuigje van zijn vader ... dus ... En zo'n kans laat je niet liggen hé.
Het was fantastisch!! Zálig uitzicht op de Pollochicvallei .... de vallei gelegen tussen twee sierra's. We konden zelfs het meer van Izabal zien liggen. En meer dan 40 foto's genomen!
Geniet maar mee , zou ik zeggen ....
Finca Sepur vanuit de lucht. Het is nog maar sinds een klein jaar dat Beto, Oliva en de kinderen electriciteit hebben in hun woning. Dus nog maar sinds een jaartje: frigo, muziek, licht en als de satellietverbinding werkt, hebben ze soms ook internet. Het is dus niet allemaal pure luxe hé!
Maar zoals ik met mijn titel van dit stukje wou duidelijk maken: ik beweeg me hier constant tussen extremen. Een week na mijn verblijf in Sepur (deltavliegen, paardrijden, chillen, ...), nam ik deel aan het eerste internationale congres over psychosociale hulpverlening tijdens opgravingen en verdwijningen.
Het congres van vier dagen ging door in de koloniale stad Antigua en we waren met zo'n 100 deelnemers die samen zo'n 30 verschillende landen vertegenwoordigden. Namibië, Thailand, Peru, Zimbabwe, Chile, Argentinië, Spanje, ...
De openingssessie werd voorgezeten door onder meer Rosalina Tuyuc (hoofd van het Nationale Herstelplan), Andres Kompas (Vertegenwoordiger van het Hoog Commissariaat van de Mensenrechten van de VN), Jesus Tecú (overlevende van de massamoord in Rio Negro) en het hoofd van ECAP.
Het was een vrij interessant congres dat eingelijk als einddoelstelling had om internationale standaarden uit te werken aangaande het pscyhosociale werk tijdens opgravingen en bij verdwijningen.
Het was een vrij interessant congres dat eingelijk als einddoelstelling had om internationale standaarden uit te werken aangaande het pscyhosociale werk tijdens opgravingen en bij verdwijningen.
Een mooi initiatief was de mural of wandschilderij gemaakt door slachtoffers van het geweld van verschillende regio's. Na drie dagen tekenen en schilderen werd hun mural aan de deelnemers voorgesteld.
En zo werden we met z'n allen nog eens geconfronteerd met waarover het eingelijk deze vier dagen echt ging: het lijden, het verwerken en de wederopbouw.
De betekenis van de mural werd uitgelegd door de artiesten.
Een inheemse vrouw gaf met een bibberende stem en tranen in de ogen uitleg over wat er hen was overkomen tijdens de burgeroorlog.
Dorpen aangevallen en in brand gestoken; vrouwen & kinderen & ouderlingen vermoord; bombardementen op de vluchtelingen in de bergen; vernietiging van de milpa's; vernietiging van de natuur; vervuilen van de rivieren; massagraven; ....
Een jonge gast die het conflict nooit heeft meegemaakt, maar de gruwelverhalen heeft gehoord van zijn familie, gaf de uitleg over het stuk van de mural die hun leven na de vredeakkorden uitbeeldt.
Heel mooi initiatief!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten