Mocht een Maya Q’eqchi’ me vandaag groeten met sa sa’ laach’ool – hoe gaat het met je hart, dan is mijn antwoord ra sa’ linch’ool – mijn hart is triest.
Sinds enkele weken is Ecuador, het land van de vulkanen, een vulkaantje rijker: mijn innerlijke ik is opengebarsten en spuwt alle opgekropte en opeengestapelde emoties en ontgoochelingen uit.
Ik wist dat het eraan zat te komen, alleen wist ik niet wanneer ik ging uitbarsten en van hoe diep alles zou komen. Net in de maand van de vriendschap en de liefde – toevallig? – ben ik mijn eigen emotionele grenzen tegengekomen: slapeloze nachten, hevige huilbuilen overdag en ’s nachts en veel gestotter. De signalen waren duidelijk. Net toen ik me min of meer gesetteld begon te voelen in mijn stek en ik écht enthousiast begon te worden over mijn nieuwe werk, liet mijn innerlijke ik duidelijk weten dat er nog enkele serieuze dingen hangende waren die ik niet kon blijven wegduwen.
Veranderen van werk en op hetzelfde moment dan ook nog eens van land –allemaal op mijn eentje- dat vraagt de nodige flexibiliteit en aanpassingsvermogen. Kwaliteiten die ik normaal gezien wel bezit, als ik zo terugblik naar mijn levenswandel van de afgelopen 6 jaren. Neen, die veranderingen zijn niet de oorzaak van mijn trieste hart. Wat ik echter de laatste 6 maanden van 2010 heb moeten door-leven, daar zit de bron van mijn gekwetste en trieste hart: zware ontgoochelingen in mensen die erg apprecieer en ook graag zie. Tijdens die laatste 6 maanden moest dan ook nog eens mijn doctoraat afwerken en dringend een andere job zoeken. Die twee belangrijke dingen heb ik voorrang gegeven en de rest op de achtergrond verdrongen … en dat is als een boemerang teruggekeerd naar mijn hart … maar wel keihard.
En zo laat ik me sinds enkele weken omringen door allerlei curanderos – genezers die er samen voor zorgen dat mijn trieste hart wordt gebalsemd en verzorgd.
Zo helpen mijn salsa en yoga-leraars ervoor dat ik alle verdriet eruit dans en beweeg (al weten ze dat niet). Via via heb ik vrij vlug iemand gevonden die gespecialiseerd is in bio-energetische psychotherapie waar ik me goed bij voel. Via haar ben ik terecht gekomen bij een gekende doctor-homeopaat. Door mijn intense ervaringen bij de Maya Q’eqchi’ is voor mij een uitsluitende klassieke psychologische therapie en medische behandeling geen optie meer. Het Westerse medische en kennis model heeft zijn grenzen … dat is duidelijk … al wil ze dat natuurlijk niet toegeven. Maar het belangrijkste is dat ik me goed voel bij die zogenaamde ‘alternatieve’ geneeskunde.
Ik laat mij ook regelmatig onder handen nemen door mijn Spaanse vriendin-collega-buurvrouw die in haar vrije tijd ayurvedische massages geeft en reflexologie uitoefent. In de weekends probeer ik zo veel mogelijk te reizen om mijn nieuwe thuis te exploreren. Elke ochtend en avond kan ik ook uitkijken op de prachtige vallei en de omringende groene bergen. In de Maya Q’eqchi’ cultuur zijn Berg-Dal (Tzuultaq’a) één en duaal, net zoals het leven: de ups kunnen niet zonder de downs en omgekeerd.
Ondertussen besef ik ook dat ik écht moet leren aanvaarden dat het leven me allerlei prachtige kansen biedt –vroeger alsook nu. En neen, me hierover schuldig voelen naar anderen die maar al te graag in mijn schoenen zouden willen staan, mag ik niet doen. Genieten en trots zijn op de dingen ik reeds bereikt heb in het leven, dat moet ik doen. Ik heb altijd een hekel gehad aan het idee om ‘doctor' in de rechten te zijn, het wordt tijd dat ik er trots op wordt en het zelfs ook gebruik.
De internationale verzekering van de VN is en grote meevaller. Deze medische verzekering betaalt niet enkel psychologische behandeling 100% terug, maar ook homeopathische geneesmiddelen en therapieën en zelfs Chinese geneeskunde! Ja, inderdaad op zo’n internationaal niveau heeft de medische lobby het blijkbaar toch niet gehaald … dus niet zo’n gigantische weerstand tegen homeopathische geneeskunde en dus geen belachelijke discussies over de efficièntie ervan zoals in mijn Belgenland.
Het gaat ondertussen de goede kant op en als je positief naar de toekomst kijkt, dan komt de toekomst ook positief op je af (een wijsheid van mijn Belgische doctor-homeopaat).
Ik mis België, maar ik weet dat Ecuador in deze fase van mijn leven het beste is wat me kon overkomen. Afstand loutert ....
Ik laat mijn hart triest zijn, maar hoop binnenkort opnieuw te kunnen zeggen: sa sa’ linch’ool – mijn hart is rustig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten