Op verkenning in de Andes (4)

Weekend 11-13 februari

Vrijdag 11 februari moest ik super vroeg uit de veren want om 5u ging de ingehuurde privé-auto me komen oppikken om samen met Melisa, stagiaire communicatie en Chris, Zwitserse student, naar Puyo af te reizen. Het stadje Puyo ligt op zo'n 5uur rijden ten zuiden van Quito  en is de toegangspoort dat het Amazone gebied van de provincie Pastaza. 

Onderweg ....

 

Die dag organiseerde UNESCO een workshop met enkele inheemse leiders uit die streek om samen met hen de internationale richtlijnen rond inheemse groepen die vrijwillig kiezen in isolatie te leven te bespreken (later schrijf ik daar wel es wat meer over). Iemand van ons bureau moest een korte introductie geven over internationale instrumenten voor inheemse volkeren en ik was die persoon. Ondanks de grote tijdsinvestering ( 2x 5u in de wagen) voor een presentatie van 20 min zag ik deze trip wel zitten. Ik kon eindelijk weer eens iets van het binnenland zien en ik wilde profiteren van deze rit om mijn weekend ergens in de buurt door te brengen.

Ik ben precies in Alta Verapaz in Guatemala!

Prachtig!

Meli, Chris en ikke

De laatste twee uur reden we trouwens doorheen een prachtig landschap van groene bergen gehuld in nevel met diep beneden een brede onstuimige rivier. Ik waande me in mijn geliefde Alta Verapaz in Guatemala. Zelfs de bloemen en planten zijn gelijkaardig.

Leuke fruitwinkeltjes onderweg

Puyo is de toegangspoort tot één van de Amazongebieden van Ecuador en ik had dus het plan opgevat om er het weekend door te brengen. Ik had gelezen dat er wel wat gemeenschapstoerisme is uitgebouwd in de regio dichtbij en zelfs enkele ecoprojecten. Maar het weer zat heel hard tegen: regen, regen en regen en de stad lag er erg troosteloos bij. Dus ipv in Puyo en omstreken te verblijven, koos ik ervoor om mijn weekend in Baños door te brengen.

Baños

De stadjes Puyo en Baños liggen amper op een uurtje van elkaar, maar de weg loopt door verschillende tunnels die dwars door de bergen gaan. Het zijn twee verschillende steden van culturele achtergrond en ook van klimaat. De regio rond Puyo wordt zowel bevolkt door Amazone volkeren als Quichua en heeft een tropisch klimaat: vochtig en warm. 

In Baños (1800 m) daarentegen wonen veel mestiezen en het Salasacas volk (Quichua) en geniet een zacht sub-tropisch bergklimaat.
Maar het stadje is vooral bekend voor zijn warmwaterbronnen die op de flanken van de Tungurahua vulkaan (5020m) opborrelen.

De stad en omstreken is bezaaid met verschillende openlucht thermaal zwembaden waarvan het mineraalgehalte zeer hoog is en bijgevolg geneeskrachtige werking heeft. Maar rondom Baños kan je ook prachtige wandelingen maken, raften, paardrijden, rapellen, .... Er heeft zich ook een ganse spa-industrie ontplooit in het stadje: allerlei massages, stoombaden, ... zálig (en goedkoop).

Toch iets bizars: religieuze relikwieën en kinderzwemspullen

Basiliek van "Onze Vrouwe Rosa van het Heilige Water"

Baños is ook erg populair onder de Ecuadoranen die hier niet alleen komen baden in de verschillende zwembaden, maar ook komen om er eer te bewijzen aan Nuestra Senora del Agua Santa. Volgens de inwoners worden er verschillende wonderen aan Haar toegeschreven en de muren van de Basiliek hangt vol met schilderijen waarop die verhalen worden afgebeeld.

Op zondag zit de kerk vol met opgetutte mesties vrouwen en mannen, buitenlanders op teenslippers en in zwemshorts, oude inheemse mannen en vrouwen, rondkruipende kinderen, ...

Onze Lieve Vrouwe redt een man die uit de kabelbaan valt tussen twee bergen omdat de kabel brak

Baños haalt ook regelmatig het (inter) nationale nieuws wanneer alle inwoners en toeristen moeten worden geëvacueerd wanneer de Tungurahua vulkaan uitbarst. Begin december 2010 was het weer zo ver .... de stad lag dagenlang bedolven onder een tapijt van grijze assen.

Bord met alle evacuatie-instructies voor het geval dat de vulkaan uitbarst ...

Goed om weten ;-)

Overal in de stad staan er richtingwijzers met de verschillende evacuatieplaatsen ... voor als het nog eens nodig is ...

De zaterdagochtend heb ik zálig genoten van een ritje te paard op de flanken van de Tungurahua vulkaan (5023m). Het was helaas vrij mistig, waardoor we niet echt hoog zijn geraakt.

Prachtig zicht op de overkant van de vallei  

Rivieren van lava en as hebben op bepaalde plaatsen de flanken uitgehold

 

Baños heeft ook wel leuke marktjes waar je cuy kan eten, rietsuikersap kan drinken en zoete melcochas kan snoepen.

Tja een markt zonder cuy (cavia) is geen markt!

Baños is blijkbaar ook gekend voor zijn verse "jugo de caña o guarapo" oftewel alcoholloze rietsuikersap

Deze keer heb ik geen rietsuikersap geproefd, maar tijdens mijn tochten naar de dorpen in Guatemala wel en het is écht verfrissend! Heerlijk om op die rietsuikerstokken te kauwen, sabbelen en zuigen  ... ;-) 

Ok ik heb een zwak voor zoetigheden! De melcochas zijn ook gemaakt van rietsuiker ...mmm

Maar het leukste van al zijn de thermaalbaden: ijskoud, lauw en snikheet. De zondagmiddag heb ik doorgebracht in de baden van El Virgen die aan de voet van een waterval liggen. 

Het was een zeer speciale ervaring: ik was de enige buitenlander in een complex van 3 baden goed bevolkt met badende locals (het schijnt dat dit complex op drukke dagen -zoals een zondag - 800 à 1100 badende gasten kan hebben). 
Het deed me denken aan die keren dat ik als enige niet-Maya-Q'eqchi' in de overbevolkte microbusjes naar de dorpen reisde of die keren dat ik als énige blanke in de microbusjes zat vol Zwarten in Kaapstad. Ik vraag mij af of zo'n minderheidsgevoel ooit went ....

Met zo'n karreke wil ik nog wel eens rond crossen!

 Prachtig zicht vanuit de baden op de omringende bergen

De badgasten worden wel strikt gewezen op hun plichten: geen t-shirts of shorts; douchen alvorens te baden; spullen in bakje en afgeven aan vestiaire....

Bij het baden tussen de oudjes, kindjes, vrouwen en mannen wilde ik me niet de vraag stellen of dat thermaal water geneeskrachtig genoeg is om de huid - en botziektes en zo van de andere badgasten niet over te nemen ....

Als enige buitenlander werd ik quasi niet opgemerkt door de andere badgasten ... in Guatemala zouden de machomannen al lang een 'onschuldig' babbeltje komen slaan hebben ... hier niks ... rust!

Na het baden beleefde ik een vrij surrealistische ervaring: het boek 'Dinsdagland. Schetsen van België' van Dimitri Verhulst verhaalt typische Belgische toestanden uit het standpunt van een thuisblijven... en ik zat daar te lezen tussen Ecuadoriaanse inheemsen en mestiezen met een prachtig zicht op de bergen ... (merciekes Liesbet, zalig boek!)

Terwijl ik me zat te verdiepen in de Belgische leefwereld was ik compleet vergeten om me in te smeren met zonnecrème ... aiaiaiai .... dat was een grote stommiteit, want tegen 's avonds begon ik zwaar te gloeien en rood en paars uit te slaan ... Ik heb een week lang geen gesloten schoenen kunnen verdragen ... en mijn scheenbenen sloegen voor 2 weken rood en paars uit ... 

After-sun crème kennen ze in Ecuador blijkbaar niet, dus heb ik maar mijn toevlucht gezocht tot crèmes met Aloe Vera ... om uiteindelijk mij beentjes te verzorgen met verse Aloe Vera planten ... en ja het is een wondermiddel ... ondertussen is het rood/paars eindelijk weg ...

Mocht ik ooit huidkanker krijgen dan verhuis ik naar Baños om er dagelijks te baden (weliswaar met een grote hoeveelheid straffe zonnecrème mee).

Flessen vullen aan de kraantjes van de waterval. Het doet me denken aan Lourdes en zo...

      

Schattig!