Hallo iedereen,
Even laten weten dat ik morgen erop uit trek voor zo'n kleine week. Ik heb de kans om iemand van ADICI, lokale org in Cobán waarvan Fons één van de stichters is, te vergezellen in zijn tocht naar Xalab'e. Deze gemeenschap ligt op 6 uur stappen van het vertrekpunt dat op zo'n half uur (met de auto) ligt van Cobán. Mijn medestapper is landbouwingenieur en gaat daar een aantal metingen verrichten (met gps en zo) om zo een 2-tal terreinen op te splitsen. Het verhaal is wat ingewikkeld, maar het komt erop neer dat de Kerk indertijd met veel hulp van Fons daar een Finca(grote boerderij/hacienda) hebben opgekocht om te geven aan de slachtoffers van het geweld daar. Velen van hen wonen nu dichterbij de stad en omdat het gebied bijna puur oerwoud is, denkt Adici eraan om daar een natuurgebied van te maken. En het later eventueel open te stellen voor ecotoerisme. Blijkbaar ligt er ook een moeras dat bij zware regen tot 20 meter kan verdiepen ...
Waarom ik mee ga?? Wel, op de grens van die 2 terreinen hebben een 20-tal gemeenschappen in 1999 op eigen initiatief een groot kruis (11 meter hoog) opgericht ter nagedachtenis van de vele slachtoffers van het geweld in die streek. Omdat ik later een aantal spilfiguren die betrokken waren bij de oprichting van de kruis wil interviewen, lijkt het me de ideale gelegenheid om er eens naar toe te gaan. Volgens Fons hebben vele gezinnen zich in die regio vele jaren - sommigen 6 jaar - verscholen voor het leger dat op hen aan het jagen was. En de levensomstandigheden zijn daar alles behalve ...
En eerlijk gezegd, na al die toestanden van cargo, appartement zonder water, visa (er ontbreken enkele stempels uit België om een studentenvisum aan te vragen), ... zal het me deugd doen me eens volledig in de natuur te begeven. Ik weet dat het fysiek zwaar zal zijn. Ik heb al 2 maand niet meer gezwommen. Ai. De mensen dragen hier trouwens geen bergschoenen, maar rubberen laarzen omdat de padden te modderig zijn om er zo door te gaan. Ik herrinner me goed mijn tocht met Don Manuel 4 jaar geleden. Ik was begonnen wandelen met mijn bergbottines omdat ik niet geloofde in die rubberen laarzen. Gezien ik steunzolen draag moet ik stevigs rond mijn voeten hebben. Maar had de raad van Manuel opgevolgd en toch laarzen had gekocht op de markt... voor je weet maar nooit. ¡Gelukkig, want na nog geen uur wandelen smeet ik mijn bottines uit en ruilde ze voor mijn botten!
Fons zijn advies is ook: 'de kunst is om voldoende reservekleren mee te nemen, maar toch niet veel gewicht'. Nu, dat is de grote oefening die elke trekker maakt wanneer hij zijn rugzak aan het vullen is ... Yip, volgende week ga ik dus al mijn high-tech, licht en sneldrogende kledij eens goed kunnen uittesten.
Ik heb alvast wat advocados gekocht op de markt want in de dorpen leef je op een dieet van tortillas en frijoles oftewel maïskoekjes en bruine bonen. En bonen, welke variant ook, zijn nog nooit mijn dada geweest.
Eigenlijk verlang ik wel om weer back-to-basic te gaan. Hoewel het fysiek wel zwaar is, weet ik dat ik veel energie kan opdoen tijdens dat soort tochten.
Omdat ik niet weet of ik nog terug geraak op die plek heb ik alvast al mijn batterijen van mijn fototoestel en videocamera opgeladen. Dus ... de volgende mail zal zijn over onze tocht.
Hoop ik, want ik probeer al gans het weekend te bellen naar die kerel van Adici om goed af te spreken, maar zijn gsm ligt af!
Ciao ciao
Lieselotte
Geen opmerkingen:
Een reactie posten