Eigen stek

Ja beste vrienden,

De tijd gaat rap! Vrijdag is het een maand geleden dat ik mijn geliefde tierra heb verlaten.
Gisterenavond heb ik mijn laatste nacht doorgebracht in een hotel, althans in Cobán.
Een appartement vinden was nog niet zo simpel. Een kamer bij een familie is makkelijk te regelen, maar dat zag ik niet zitten omdat ik ten eerste hier zo lang blijf en ten tweede omdat ik ook wel mijn eigen ding wil doen. In Peru heb ik 3 maal voor een maand in een familie verbleven - een leuke en interessante ervaring – maar zelf eens mijn potje koken kon ik nooit en zoals jullie weten en het wat net dat ik graag doe. Nadat Fons al eens had rondgevraagd kwam zijn vrouw Marta met een voorstel. Zelf wonen zij in Tontem, een dorp zo’n 10 min hiervan. Maar haar ouders hadden 2 huizen in het centrum van de stad. In één huis staat het derde verdiep al een paar jaren leeg. Het was de bedoeling dat één van hun kinderen daar in ging wonen, maar totnogtoe is dat nog niet gebeurd. Marta heeft me dat verdiep aangeboden: grote living, 3 kamers en 2 badkamers, maar wel geen keuken en volledig leeg.

Eerst was ik er niet zo happig op omdat het wel zijn tijd ga vragen eer ik alle meubels heb. Er ontbreken ook gordijnen, de muren zijn geplamuurd, maar zijn vrij vuil door de werken en alles zou dus wel eens een likje verf kunnen gebruiken. Ook had ik stilletjes gehoopt dat ik hier iets ging vinden met een tuintje/patio … de plantengroei (door de vele regen) is hier prachtig. Woensdag, na mijn terugkeer uit de hoofdstad, heb ik dan toch toegezegd voor het appartement van Marta en vanaf vandaag ga ik erin trekken. Maar deze ochtend heb ik eerst nog de kranen gaan controleren, want gisteren kwam er geen water uit. Marta heeft een nieuwe livingtafel en stoelen gekocht. Een fornuis en keukenkast plaatsen zij ook. De rest is mijn verantwoordelijkheid. Tja, en zo ben ik opnieuw op meubelzoektocht! Nog geen half jaar geleden liep ik Gaverzicht en consoorten rond op zoek naar een bed, kleerkast, zetels, …voor mijn appartement in Gent.

In Cobán verloopt de zoektocht iets anders.

Ofwel koop je je ‘moderne’ meubels in kleine ‘stocks’, maar veel keuze hebben ze niet en mijn smaak en stijl hebben ze niet. Ofwel loop je hier wat rond op straat met de hoop een oudere inheemse tegen het lijf te lopen die een simpele uit dennenhout vervaardigde kleerkast, tafel of boekenrek op zijn rug meesleurt. Dat zijn mannen uit de buurt van Chamelco - hier zo’n 8 km van – die naar de stad afzakken met hun koopwaar. Ik heb al één rekje op de kop kunnen tikken. Ofwel ga je naar de terminal – bij de dagelijkse markt – waar enkelen van Chamelco hun koopwaar uitstallen. Maar daar zetten ze je af – althans mij toch.

Balam – de zoon van Fons – heeft gisteren dienst gedaan als privé-chauffeur. Hij heeft me onder meer gebracht naar een professionele meubelmaker en daar heb ik mooie houten zetels gezien. Vandaag ben ik terug gegaan en het een en ander besteld. Mooie eenvoudige stevige houten meubels. Kussen ga ik zelf moeten zoeken, maar Marta heeft me al een adres gegeven van een ‘stoffenwinkel’. Samen met Balam ben ik gisteren ook nog naar Chamelco geweest en daar een eenvoudige timmerman gevonden die net bezig was een tafeltje uit dennenhout aan het maken. De man heeft het me deze ochtend gebracht en het is best goed afgewerkt, dus heb ik me er nog eentje besteld.

Tja en zo ben ik weer bezig met het uitbouwen van mijn ‘uitzet’. Van lakens, bestek, kuisgerief, muziekinstallatie tot kookpotten moet ik me aanschaffen. Ik weet zaterdag (marktdag) al wat doen!
Zucht, ik mag er niet aan denken dat ik binnen een jaar weer mijn pakken moet maken en in Gent weer op appartementenjacht ga en …. weer verhuizen!! Timil timil - rustig rustig.

O ja. Alle huizen hebben hier enkel golfplaten als dak en als het regent – en dat doet het hier veel - is dat dus een hels lawaai!! Beeld je in: je huis met allemaal glazen veluxen (enkel glas natuurlijk) en dan een klimaat zoals aprilse grillen, alleen wel wat warmer.

Deze week heb ik ook enkele verkennende gesprekken op het programma en natuurlijk moet ik Q’eqchi’ studeren.

Dezer dagen is het trouwens vrij druk in Cobán. Vandaag begint de jaarlijkse kermis en dat gaat gepaard met een dagelijkse bondgekleurde luidruchtige stoet van de leerlingen van de verschillende graden en de verschillende scholen. Gisterenochtend was het de beurt aan de allerkleinsten. Alle klassen van de verschillende scholen hebben hun thema en hun muziek. De kleine mannen lopen dan verkleed achter een minibusje die hun muziek luidkeels afspeelt. Langs de kanten staat het dan vol met mama’s en papa’s die hun kleinen bewonderen. En natuurlijk passeerde de stoet ook in mijn straat waardoor de winkel mijn bed niet kon leveren. Vorige zaterdag heb ik mij een frigo gekocht. Die gingen ze gisteren eerst om 10u leveren, dan om 16u en na 3 telefoons wisten ze me te vertellen dat het woensdag wordt. Weer een paar uur verloren met wachten … op niets. Je kan precies meer rekenen op een eenvoudige inheemse timmerman dan op zo’n groot verkoopcentrum.

Donderdag en vrijdag beleeft Cobán dan ook zijn jaarlijks hoogtepunt: patroonsfeest van Santo Domingo. Blijkbaar halen ze dan alle heilige beelden van stal en gaan die in processie naar de kathedraal waar Santo Domino ze allemaal komt groeten. Dat is toch de uitleg die Fons geeft. We gaan donderdagochtend samen gaan zien en ondertussen hebben we ons eerste echte gesprek over mijn onderzoek.
Normaal heb ik Q’eqchi’ les, maar volgens Fons mag ik als antropologe deze jaarlijkse traditie niet missen. Foto’s van dit spektakel volgen dus nog.

Ciao
Lieselotte

ps: Ondertussen kan ik niet naar mijn appartement, want in de hoofstraat passeert de grote stoet en de straten staan vol mensen! Ai ... gegijzeld door een stoet ...